Πρωτοσέλιδο

Η μετατροπή των Café στη ‘’βαριά’’ βιομηχανία της χώρας- ΓΡΑΦΕΙ:​ -- Σίμος Φραγκάκης Δημοσιογράφος ΑΠΘ

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint

Βρισκόμαστε αισίως στο 2017. Λίγα 24ωρα από την αλλαγή του χρόνου και όλα ‘’Τριγύρω αλλάζουνε, και όλα τα ίδια μένουν’’ όπως λέει και το γνωστό άσμα. Όλα; Όχι όλα. Τα Café αυξάνονται και πληθύνονται σαν άλλα μανιτάρια! Πραγματικά τι κακό είναι αυτό που συμβαίνει κανένας δεν το ξέρει. Η ανεργία ‘’χτυπάει’’ ταβάνι, οι νέοι προσπαθούν να φύγουν από την πόλη αναζητώντας αλλού την επαγγελματική και προσωπική τους ευτυχία και οι τοπικοί άρχοντες και επιχειρηματίες επενδύουν στη ‘’βαριά βιομηχανία’’ της πόλης. Τον καφέ.

Τα τελευταία χρόνια πολλά ήταν τα καταστήματα τα οποία είτε δημιουργήθηκαν από το μηδέν, είτε άλλαξαν χέρια, είτε απλά άλλαξαν τοποθεσία αλλά με κοινό γνώμονα τον καφέ έκαναν την εμφάνισή τους στην πόλη αλλάζοντας τα δεδομένα της αγοράς. Η ερώτηση είναι πολύ απλή και κατανοητή. Γιατί;

Ο νομός και η πόλη ειδικότερα των Σερρών, ήταν κατεξοχήν αγροτικοί. Βαμβακοκαλλιεργητές, τευτλοπαραγωγοί, καπνοκαλλιεργητές, κτηνοτρόφοι και άλλοι πολλοί έπαιρναν δουλειά από τη γη και ζούσαν με αυτή. Μεγάλες βιομηχανίες δεν υπήρχαν, ούτε υπάρχουν οπότε και οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες σε αυτό που αποκαλούμε ‘’βαριά βιομηχανία’’ σε μια περιοχή. Οι δύσκολες οικονομικές συγκυρίες δεν συνηγορούν στο να επιστρέψουμε στο πάλαι ποτέ κραταιό καιρό της όποιας βιομηχανίας και ως εκ τούτου χάνονται θέσεις εργασίας αλλά και μυαλά για να τις στελεχώσουν.

Αυτή τη στιγμή που ο κόσμος αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις βασικές ανάγκες, που οι άνθρωποι σπουδαγμένοι και καταρτισμένοι δεν βρίσκουν μία θέση στον κλάδο τους και αναγκάζονται να ξενιτευτούν,  από τη στιγμή που η ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις μοιάζει ένα όνειρο απατηλό, τη λύση έρχεται να δώσει το ζεστό ρόφημα με τις δεκάδες παραλλαγές του.

 Στην πόλη των Σερρών, πολλοί επιχειρηματίες στράφηκαν προς τον καφέ και την εστίαση προσπαθώντας να κερδίσουν ένα κομμάτι στην πίτα της αγοράς, ‘’αντιγράφοντας’’ τη σκέψη από κάποιον προκάτοχο και αλλάζοντας απλά τον τρόπο και τη μορφή. Είτε στο κέντρο, είτε λίγο πιο μακριά τα café πήραν σάρκα και οστά, καλώντας τους πολίτες να τα δοκιμάσουν. Ο καφές ‘’τράβηξε’’ κόσμο κάθε ηλικίας και κοινωνικών κριτηρίων, αφού είναι είδος ‘’πρώτης ανάγκης’’ στις Σέρρες του 2017. Μαζί με τον καφέ ήρθαν και τα συνοδευτικά, με πίτες, πιτάκια, αλλαντικά, κασέρια να κοσμούν και να συντροφεύουν το ρόφημα δίνοντας μία διαφορετική αισθητική σε αυτό το πάντρεμα γεύσης και όψης.

Τα café απασχόλησαν και απασχολούν δεκάδες άτομα, κυρίως νεαρής ηλικίας, και στην πλειοψηφία τους κορίτσια τα οποία προσπαθούν να συμπληρώσουν το εισόδημά τους μέχρι να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να βρουν κάτι καλύτερο. Και εδώ έρχεται ο προβληματισμός του γράφοντος. Είναι κάτι προσωρινό με ημερομηνία λήξης ή έχει καταστεί πλέον κάτι μόνιμο αφού η μοναδική βιομηχανία της χώρας είναι ο καφές; Θεωρώ το δεύτερο. Και εξηγούμαι.

Πρώτον, όπως αναφέρθηκε παραπάνω τα café έχουν κερδίσει ήδη σχεδόν το 100% του κόσμου, ο οποίος θα τα επισκεφθεί τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα, ενώ κάποιοι ίσως και περισσότερο.

Δεύτερον, το μεροκάματο που προσφέρει μία θέση σερβιτόρου, barista, ατόμου στην κουζίνα, ΔΕΝ βρίσκεται αλλού και με τέτοια συχνότητα.

Τρίτον αν το αφεντικό είναι σωστό και δεν θέλει να έχει μπλεξίματα με εφορίες, κράτος, ελεγκτές κ.τ.λ.  φροντίζει και παρέχει και ασφάλεια στους εργαζόμενους.

Και τέταρτον τα φιλοδωρήματα που μπαίνουν στο χέρι της σερβιτόρας ή του σερβιτόρου αρκετές φορές είναι ικανά ακόμη και για μισό μεροκάματο.

Γιατί λοιπόν κάποιος να αναζητήσει μία λύση αλλού; Γιατί να μην παραμείνει με τη ζεστασιά που προσφέρει η βιομηχανία του καφέ; Γιατί να αναλωθεί ψάχνοντας για μία πιο αμφίβολη θέση, όταν η εργασία εδώ θεωρείται σίγουρη; Μόνο που με το να γίνονται επενδύσεις στο χώρο του καφέ το κέρδος είναι βραχυπρόθεσμο και μηδενικές προοπτικές ανάπτυξης.

Αν θέλεις ως χώρα να βασιστείς στα πόδια σου, δημιουργώντας ευκαιρίες για εργασία στους νέους και καταρτισμένους νεαρούς σου, φρόντισε να δημιουργήσεις. Κάνε μακροπρόθεσμα σχέδια και δες μακριά. Γιατί το τώρα είναι εφήμερο. Και χάνεται.


Newsletter

Σαν σήμερα...

1848 | 

Ο Αναστάσιος Παλλατίδης υπέγραψε τη διαθήκη του με την οποία κληροδοτούσε τη μεγάλη του περιουσία στο Ελληνικό σχολείο του Μελενίκου. Πιθανή ημερομηνία γένεσης του μεγάλου ευεργέτη των Ελληνικών Σχολείων Μελενίκου Μακεδονίας και σήμερα του Σιδηροκάστρου Αναστάσιου Παλλατίδη είναι το 1788. Τα πρώτα του γράμματα ο Παλλατίδης τα διδάχθηκε στην γενέτειρά του και στις Σέρρες, ενώ τις γυμνασιακές του σπουδές τις ολοκλήρωσε στην περίφημη Ακαδημία του Βουκουρεστίου. Σπούδασε Ιατρική και στη συνέχεια προσελήφθη βοηθός του καθηγητή Γκράγκερ, προσωπικού ιατρού της Αυτοκρατορικής οικογενείας των Αψβούργων τον οποίο και διαδέχθηκε μετά τον θάνατό του. Ο Αναστάσιος Παλλατίδης από τη θέση του αυτή παρείχε μεγάλη βοήθεια στην Ελληνική Κοινότητα της Βιέννης και ούτε στιγμή δεν έπαψε να εκδηλώνει το αμέριστο ενδιαφέρον του για τα προβλήματα της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Μελενίκου. Πέθανε το 1848.

1914 | 

Απεβίωσε ο Πέτρος Ν. Παπαγεωργίου. Υπήρξε καθηγητής φιλόλογος με εξαιρετική μόρφωση ο οποίος δίδαξε στο Γυμνάσιο των Σερρών δύο εκπαιδευτικές χρονιές 1889-1891. Στη πόλη των Σερρών παράλληλα με το εκπαιδευτικό του έργο ασχολήθηκε και με ιστορικές και τοπογραφικές έρευνες και το υλικό που συγκέντρωσε, σημαντικό ως προς τις πληροφορίες που διέσωσε, το δημοσίευσε με το τίτλο «Αι Σέρραι και τα προάστεια, τα περί τάς Σέρρας και η μονή Ιωάννου του Προδρόμου» στο γερμανικό περιοδικό “Byzantinische Zeitschrift”.

1929 | 

Άγνωστοι δολοφόνησαν (ανήμερα της γιορτής του) με μαχαίρι και πιστόλι τον πρόεδρο της κοινότητας Νέου Σουλίου (Σουμπάσκιοϊ) Θανάση Κυριακόπουλο που ήταν σημαίνουσα προσωπικότητα του κόμματος των Φιλελευθέρων στην περιοχή. Η κηδεία του έγινε στις 11 το πρωί της 20ης Ιανουαρίου 1929. Ο Κυριακόπουλος γεννήθηκε στο Σουμπάσκιοϊ και αφού ολοκλήρωσε τα μαθήματα του Δημοτικού σχολείου στις Σέρρες το 1896 πήγε στη Θεσσαλονίκη όπου και προσλήφθηκε σαν υπάλληλος σε κατάστημα αποικιακών. Από εκεί με την συνδρομή του Μητροπολίτη έφυγε για την Αθήνα όπου και κατατάχτηκε σαν εθελοντής στα τότε ανταρτικά σώματα. Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 αγωνίσθηκε και τραυματίσθηκε ελαφρά. Νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο της Λαμίας. Η βασίλισσα Όλγα τον έστειλε στην Οδησσό όπου και κάθισε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Από εκεί αποβιβάστηκε στη Σμύρνη με τελικό προορισμό την Θεσσαλονίκη. Η στενή παρακολούθηση που είχε από την αστυνομία τον οδήγησε στην απόφαση να επιστρέψει στις Σέρρες ως υπάλληλος στο Ελληνικό Προξενείο. Στον Μακεδονικό Αγώνα ο Κυριακόπουλος μυήθηκε από τους πρώτους κάνοντας τον οδηγό στο πρώτο ανταρτικό σώμα. Στη συνέχεια διορίσθηκε δημοδιδάσκαλος στην Άνω Βροντού όπου και επέδειξε πλούσια εθνική δραστηριότητα εναντίον των Βουλγάρων. Μετά τους πολέμους ο Κυριακόπουλος επιδόθηκε σε ιδεολογικούς αγώνες. Οπαδός του Ελευθ. Βενιζέλου ήταν ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της Φιλελεύθερης παράταξης στο Ν. Σερρών και ένας από τους κυριότερους παράγοντες της αγροτικής κίνησης. Το 1924 ίδρυσε την «Ένωσιν των Γεωργ. Συνεταιρισμών». Στα δύο πρώτα καπνοπαραγωγικά συνέδρια κατείχε τη θέση του αντιπροέδρου. Αργότερα χρημάτισε Προϊστάμενος του τμήματος καπνοπαραγωγών στο γραφείο Προσ. Καπνού στην Καβάλα, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Γεωργικής Τραπέζης Μακεδονίας, τακτικό μέλος του Γεωργικού Επιμελητηρίου Σερρών, αντιπρόσωπος στο Κεντρικό Γραφείο Προστ. Αθηνών. Τέλος σαν Πρόεδρος της κοινότητας Νέου Σουλίου άφησε ένα πλούσιο έργο.

1937 | 

Στον κινηματογράφο «Κρόνιον» προβάλλονταν η ταινία «Το τραγούδι του Κορυδαλλού» με τη Μάρθα Έγκερθ.

1946 | 

Τη μέρα αυτή αλλά και την ερχόμενη (19 Ιανουαρίου) ο εκπολιτιστικός σύλλογος «Αναγέννησις» έδωσε δύο δωρεάν παραστάσεις με την επιθεώρηση του Γ. Καφταντζή «Ό,τι θέλει ο λαός» για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

1946 | 

Τελείωσε η δημαρχιακή θητεία του Αθανάσιου Μητακίδη. (30/8/1945-18/1/1946). Την θέση του κατέλαβε ο Βασίλειος Χατζηιακώβου.

1958 | 

Ο ποταμός Στρυμόνας πλημμύρισε και τα νερά του κάλυψαν 1.000 στρέμματα στη περιοχή Μαυροθάλασσας.

1996 | 

(Πέμπτη) Δόθηκε η πρεμιέρα του θεατρικού έργου «Εμιγκρέδες» του Σ. Μπρόζεκ από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Σερρών.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες