Πρωτοσέλιδο

Χλόη, δεν άνθισες ματαίως-​Αποχαιρετισμός ​ στην Χλόη-Ευαγγελία Ταχτατζή από την οικογένεια της

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint

Στις 11 Ιουνίου έφυγε από τη ζωή η Χλόη-Ευαγγελία Ταχτατζή (48 ετών), από καρδιακό επεισόδιο στο Αλικάντε της Ισπανίας, όπου εκπροσωπούσε την Ελλάδα ως εθνική εμπειρογνώμονας σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, στον Οργανισμό Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ε.Ε. (EUIPO). Κηδεύτηκε στις 28 του μήνα στο χωριό Μέταλλα Σερρών, τόπο καταγωγής του συζύγου της Δημήτρη Σωτηρόπουλου.

Η Χλόη-Ευαγγελία Ταχτατζή γεννήθηκε στην Αγγλία, από μητέρα Αγγλίδα και Καβαλιώτη πατέρα. Αποφοίτησε το 1992 από το τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Κάτοχος του διεθνούς μεταπτυχιακού τίτλου «MBA στις Επιστήμες των Αποφάσεων» του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, το 2002.

 

Επί 11 χρόνια εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα από θέσεις ευθύνης στις εταιρείες Cornhill Publications (Λονδίνο), TUI Hellas, Oλυμπιακή Αεροπλοΐα (ως Διευθύντρια Πωλήσεων, με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου). Υπάλληλος του Υπουργείου Ανάπτυξης από το 2003. Κατά τη διετία 2011-2012 διετέλεσε διευθύντρια του γραφείου του υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη. Το 2014 αποσπάστηκε στον EUIPO ενώ πρόσφατα επέτυχε στις εξετάσεις του EPSO (επίσημος φορέας προσλήψεων της Ε.Ε.) και ανέμενε τον διορισμό της ως μονίμου υπαλλήλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Χλόη-Ευαγγελία Ταχτατζή μιλούσε 5 γλώσσες και ήταν μητέρα του Οδυσσέα (φοιτητή στη Φιλοσοφική Πατρών), του Ιάσονα και του Μίνωα (μαθητές)

​.



Αγαπητοί φίλοι της οικογένειάς μας

και αγαπητοί μου συγγενείς,

 

 

Αναλογίζομαι σήμερα τί υπήρξε για μένα η Χλόη-Ευαγγελία Ταχτατζή και η άποψη που καταστάλαξε μέσα μου έχει έντονο μεταφυσικό συμβολισμό. Παρομοιάζω τη σύντροφο της ζωής μου μ’ ένα μικρό, λαμπερό αστεράκι το οποίο γλύστρισε από τον ουρανό και ευλογήθηκα εγώ ―ίσως από τον Θεό, ίσως από το πεπρωμένο― να αδράξω πρώτος και πρώτος να κλειδώσω μέσα στην αγκαλιά μου.

 

 

Ξεχώρισα τη λάμψη της Χλόης από τα νεαρά χρόνια της ζωής της, όταν ήταν μαθήτρια στις πρώτες τάξεις του Λυκείου στην Καβάλα.

Έστεκε όρθια, με την πλάτη ακουμπισμένη στον λευκό τοίχο. Κι ήταν το πρόσωπό της αγγελικό και το μειδίαμά της αγνό και υπερήφανο. Κι ήταν τα μάτια της αεικίνητα και διερευνητικά μες στη σιωπηλή ακινησία του σώματός της. Κι ήταν το κάδρο αυτό, με το λευκό φόντο και την Χλόη στο κέντρο της σύνθεσης, ο ωραιότερος πίνακας που αντίκρισα ως τότε στη ζωή μου.

 

 

Όσα διέκρινα στο πρόσωπό της σε εκείνη την πρώτη οπτική επαφή που με καθήλωσε διαπίστωσα το επόμενο διάστημα ότι ήταν μόνιμα στοιχεία του χαρακτήρα της:  η αγνότητα και η καλοκαρδία, ο δυναμισμός και η ευφυία, η ψυχολογική σταθερότητα και η εσωτερική γαλήνη, η σοφία και η ταπεινοφροσύνη. Η Χλόη συγκέντρωνε επάνω της ίσως όλες τις αρετές που θα επιθυμούσα κι εγώ ο ανήμπορος να έχω για τον εαυτό μου, αλλά δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω.

 

 

Με επιμονή και εφευρετικότητα κατάφερα να κατακτήσω την ίδια. Ενωθήκαμε οι δύο «εις σάρκαν μίαν» τον Αύγουστο του 1997 ―σε αυτή εδώ την εκκλησία― κι αν άντεχε η καρδούλα της σε 2 μήνες θα συμπληρώναμε 21 χρόνια ανέφελου συζυγικού βίου.

 

 

Όλα αυτά τα χρόνια η Χλόη υπήρξε αφοσιωμένη και τρυφερή σύζυγος, πανάξια μητέρα στην ανατροφή των παιδιών μας, πανάξια εργαζόμενη γυναίκα με ανεξάντλητη εργατικότητα και ―κυρίως― θαυμαστά αποτελέσματα στους τομείς όπου υπηρέτησε. Η Χλόη ενέπνεε όλη την οικογένεια με την φιλομάθειά της και την ακατανίκητη επιθυμία της για πρόοδο, σε όλους τους τομείς της ζωής.

 

 

Όμως της Χλόης δεν τη πήγαινε να επιδεικνύει την μόρφωσή της, ούτε τους τίτλους της τους Ακαδημαϊκούς και τις επαγγελματικές της επιβραβεύσεις (τελευταία της επιτυχία ο επικείμενος διορισμός της ως μόνιμου υπαλλήλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπειτα από σκληρή εξεταστική δοκιμασία). Ως άνθρωπος ταπεινός ―η Χλόη― ήταν απόλυτα δοσμένη στην «χαρά της ζωής» και οι πηγές της ουσιαστικής ευτυχίας της ήταν η συναναστροφή με τα προσφιλή της πρόσωπα: τον σύζυγο και τα 3 παιδιά, τους αγαπημένους φίλους, τους εκλεκτούς συγγενείς, την αδελφή της Φαίδρα (ιατρό στην Αγγλία) την οποία λαχταρούσε να συναντά και να αγκαλιάζει τις μικρές της κόρες.

Με την ίδια λαχτάρα αγωνιούσε να γεννηθεί και να σφίξει στην αγκαλιά της το νέο της ανήψι (ένα αγοράκι) το οποίο ήρθε στον κόσμο μία εβδομάδα μετά το δικό της, αδόκητο θάνατο.

 

 

Αγαπημένη μου Χλόη-Ευαγγελία,

ο Οδυσσέας, ο Ιάσονας και ο Μίνωας τα 3 παιδιά μας που πρόλαβαν να σε κάνουν περήφανη, ξανά και ξανά, με τις επιδόσεις τους και με το ήθος τους, είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου στο μυστήριο της ζωής. Οι τρεις τους αποτελούν αδιάψευστο τεκμήριο ότι το αστέρι σου «δεν έλαμψε ματαίως», ότι με τις ζωές που δημιούργησες «κατίσχυσες του θανάτου» και ότι η πνευματική σου παρουσία θα μείνει αναλλοίωτη στον χρόνο.

 

 

Μεταξύ μας δώσαμε και την υπόσχεση ότι δεν θα προδώσουμε τις προσδοκίες σου: η οικογένειά μας θα παραμείνει όρθια, ενωμένη και δυνατή. Τα σχέδιά σου για τον καθένα από εμάς θα ευοδωθούν κατά τον τρόπο που εσύ τα υπολόγισες.

 

 

Χλόη-Ευαγγελία, σε λατρέψαμε ως σύζυγο και ως μητέρα. Είμαστε υπερήφανοι που σε είχαμε σύζυγο και μητέρα. Προσωπικά, χαίρομαι ιδιαίτερα που πρόλαβα να σου πω ότι ήταν τιμή μου που δέχτηκες να συντροφέψεις τη ζωή μου.

 

 

Δημήτριος Κ. Σωτηρόπουλος

Μέταλλα Σερρρών

28 Ιουνίου 2018


Newsletter

Σαν σήμερα...

1600 | 

Γεννήθηκε ο Παπασυναδινός κατά πάσα πιθανότητα στο Μελικίτσι. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους εξέχοντες ιερείς της μητρόπολης Σερρών. Κατείχε τη θέση του σακελάριου στην εκκλησιαστική ιεραρχία, αλλά οι γενικότερες δραστηριότητές του προσδίδουν κύρος και εξουσία. Ο αυταρχικός χαρακτήρας του πατριάρχη της οικογένειας προκαθορίζει και το μέλλον των παιδιών του μεταξύ αυτών και του Συναδινού. Ο Συναδινός όταν ήταν παιδάκι δέκα χρονών, ο πατέρας του τον έστειλε στο σχολείο στα Καλά Δένδρα, όπου ο ιερέας Παπαδήμος του έμαθε να διαβάζει και να γράφει. Όταν έκλεισε τα δεκαπέντε του, βρέθηκε στη πόλη των Σερρών για να μάθει ένα επάγγελμα. Αυτή η περίοδος εκμάθησης θα διαρκέσει μόνο ένα χρόνο. Την επόμενη χρονιά, στις 14 Απριλίου 1916, ο πατέρας του οργανώνει τον αρραβώνα του με την Αβραμπακίνα, κόρη του χρυσοχόου Κυριαζή. Στις 9 Νοεμβρίου του 1617 γίνεται ο γάμος στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στους Γουναράδες. Ο Συναδινός ήταν τότε μόλις 17 χρονών. Η Αβραμπακίνα θα γίνει η πιστή σύντροφος όλης του της ζωής και θα μοιραστεί μαζί του χαρές και λύπες που δυστυχώς οι δεύτερες ήταν πολύ περισσότερες. Νεόπαντρος ο Συναδινός συνεχίζει την εκπαίδευσή του κοντά στον ιερέα Παρθένιο, που εκείνη την εποχή δίδασκε στη Μητρόπολη. Σκοπός του να βελτιώσει τις γνωριμίες του για να μπει στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Το Φλεβάρη του 1619 γεννιέται το πρώτο του παιδί η Ασανώ η οποία πεθαίνει σε εννέα μήνες. Το ένα μετά το άλλο όλα τα παιδιά που το ζευγάρι απόκτησε είχαν την τύχη της Ασανώς. Η μόνη παρηγοριά του Συναδινού απομένει η εκκλησιαστική του καριέρα. Γρήγορα γίνεται ιεροδιάκονος τον Δεκέμβριο του 1619 και χειροτονείται ιερέας τη Μεγάλη Πέμπτη του 1622. Γρήγορα ο νεαρός Συναδινός αρχίζει να ανεβαίνει τα σκαλιά της ιεραρχίας, έτσι διορίζεται από τον μητροπολίτη Άρχων του Ψαλτήρος Σερρών. Αγοράζει από τον μητροπολίτη Τιμόθεο 5 ενορίες για 600 άσπρα, γεγονός που δεν αποτελεί μόνο μια πρόοδο στην καριέρα του, αλλά και μια σημαντική οικονομική επένδυση για την εποχή. Η επόμενη δεκαετία βρίσκει τον Συναδινό στενά δεμένο με την πόλη. Κατοικεί πλέον στις Σέρρες, όπου το 1634 αγοράζει ένα σπίτι στο μαχαλά της Επίσκεψης. Το 1632 γίνεται λογοθέτης της εκκλησίας και το 1632 γίνεται λογοθέτης της εκκλησίας και το 1634 αναγορεύεται σε σκευοφύλακας. Στη συνέχεια όμως και για λόγους αδιευκρίνιστους που έχουν να κάνουν με εσωτερικές διαμάχες της εκκλησίας και συσχετισμούς, αναγκάζεται να αφήσει το αξίωμά του και να γίνει σακελάριος. Το τι ακριβώς συνέβη δεν το γνωρίζουμε. Δυσνόητα γεγονότα, ονόματα, ρόλοι, πρόσωπα τα οποία μας διαφεύγουν, συντελούν ώστε τον Μάρτιο του 1831 ο Συναδινός να βρεθεί σε άσχημη θέση και μάλιστα αφορισμένος από την εκκλησία των Σερρών. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι ακόμη ταραγμένα και συσσωρεύουν κι άλλα προβλήματα πάνω του και η θέση του στην κοινότητα της πόλης έγινε πολύ εύθραυστη, αν όχι εχθρική. Στις 11 Ιουλίου του 1636 πεθαίνει ο πατέρας του Συναδινού. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι ακόμη ποιο δύσκολα για την ζωή του Συναδινού, έτσι αναγκάζετε να φύγει για το Άγιο Όρος, όπου και παραμένει για έναν χρόνο περίπου. Οικογενειακές διαφορές που είχαν να κάνουν με κληρονομικά ζητήματα στα οποία είχαν εμπλακεί η εκκλησία και ο οικογενειακός του περίγυρος το οδηγούν μέχρι το Πατριαρχείο στην προσπάθεια του να βρει το δίκιο του. Το 1640 επιστρέφει από την Κωνσταντινούπολη απογοητευμένος από την εξέλιξη της υπόθεσής του. Τα ίχνη του Συναδινού χάνονται μετά το 1642, την εποχή που γράφει και τις μνήμες του στον πολύτιμο κώδικα που σώζεται στο Άγιο Όρος. Από διάφορα εκκλησιαστικά έγγραφα που έχουν διασωθεί και κάνουν μνεία το όνομα του φέρεται ότι συνεχίζει να παίζει ρόλο στη ζωή των Σερρών μέχρι το 1662 τουλάχιστον. Το "Χρονικό" του θεωρείται αξεπέραστη πηγή εκκλησιαστικών και ιστορικών πληροφοριών αλλά, το κυριότερο, χρονικό καταγραφής των καθημερινών συμβάντων στις Σέρρες στα μέσα του 17ου αιώνα.

1769 | 

Από έκθεση του Ενετικού Προξενείου Θεσσαλονίκης: «Τα νέα είναι ότι εξαιτίας του πολέμου της Μοσκοβίας γέμισε η περιοχή Σερρών από λιποτάκτας οι οποίοι ξεγυμνώνουν και φονεύουν όλους εκείνους που δεν έχουν καλήν συνοδείαν».

1918 | 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνοδευόμενος από κλιμάκιο υπουργών ήλθε για δεύτερη φορά στην απελευθερωμένη πόλη των Σερρών ύστερα από την δίχρονη βουλγαρική κατοχή και περιδιάβηκε συγκινημένος τους δρόμους της.

1930 | 

Διεξήχθη ο τελικός του πρωταθλήματος Σερρών μεταξύ του «Ηρακλή» και του «Απόλλωνα», με νίκη του «Ηρακλή» και σκορ 2-1.

1931 | 

Στο κινηματογράφο «Κρόνιον» ο τενόρος Λέανδρος Καβαφάκης και η καρατερίστα Αγγέλα Σεβίλη είχαν την τιμητική τους βραδιά.

1935 | 

Το θερινό «Πάνθεον» αποχαιρέτησε τη σαιζόν με το «ωραιότερο και πλουσιώτερο πρόγραμμα» που εντυπωσίασε τους Σερραίους αφού προβάλλονταν: 1ον) Η μουσική ταινία «Τα χείλη μου προδίδουν» με τη Λίλιαν Χάρβεϋ και τον «γόητα τενόρον» Τζων Μπόλς, 2ον) «Ένα ωραιότατον πρωτότυπον Ζουρνάλ ομιλών Ελληνιστί» και 3ον) Την «Κατάλυσιν της επαναστάσεως της 3ης Μαρτίου 1935».

1935 | 

Στο «Πάνθεον» προβλήθηκε η ταινία «Τα χείλη μου προδίδουν» με την Λίλιαν Χάρβεϋ.

1964 | 

Ο όμιλος «Ορφέας» συμμετείχε με τη μικτή του χορωδία στο Φεστιβάλ Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Π. Σταματίου.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες