Αρχική>ΠΟΛΙΤΙΚΗ>Όταν το Αυτονόητο γίνεται ζητούμενο (άρθρο του Βασίλη Κετσετζή τ. Δήμαρχου Στρυμόνα)

Όταν το Αυτονόητο γίνεται ζητούμενο (άρθρο του Βασίλη Κετσετζή τ. Δήμαρχου Στρυμόνα)

Βρισκόμαστε σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις, όπου οι συζητήσεις  και οι αναλύσεις έχουν την τιμητική τους.
Συζητήσεις κυρίως για τις αυτοδιοικητικές εκλογές της 26ης Μαΐου, αλλά και συζητήσεις κυρίως για το χθες , λιγότερο για το σήμερα και σχεδόν καθόλου για το αύριο.
Μέσα σ’ αυτό το ατέλειωτο αλαλούμ των «σοβαρών»  θέσεων της καφετερίας και του καναπέ, αναλογίζομαι πόσο σημαντικό είναι να προσπαθείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να κλείσεις τ’ αυτιά σου στις Κασσάνδρες, στους καταστροφολόγους  αλλά και τους ξερόλες και να κάνεις την δικιά σου υπέρβαση.
 
Χρόνια ατέλειωτα κοντά στους συλλόγους και στην Αυτοδιοίκηση, Δήμαρχος  και πρόεδρος κοινότητας για δεκάξι  ολόκληρα χρόνια.
Μεγάλο μέρος της ζωής μου γεμάτο εμπειρίες, χαρές, λύπες, συγκρούσεις με ξεπερασμένες νοοτροπίες .
Μάχες για πράγματα που σε άλλες χώρες είναι Αυτονόητα και στο τέλος κοιτάς γύρω σου,για να δεις τι απέμεινε.
Η οικογένεια μου πάντα δίπλα μου, κρατώντας με από το χέρι με οδηγεί κάθε φορά στο ξέφωτο και στην ελπίδα. Αναπολώ το παρελθόν ψάχνοντας όλους αυτούς που χειροκροτούσαν στις μεγάλες συγκεντρώσεις του χθες, ευελπιστώντας πως θα παραμείνουν δίπλα μου για να παλέψουν για κάτι το  καλύτερο.
Ευτυχώς δεν αισθάνομαι μόνος, γιατί πολλοί παραμένουν πιστοί στις αρχές μας.
Μιλώ με τον εαυτό μου, πολλές φορές αντιδικώ μαζί του, αλλά στο τέλος πάντα καταλήγω σε συμπεράσματα που με ωθούν μπροστά!
Το συμπέρασμα της εσωτερικής αυτής πάλης είναι πως αν θέλεις  να ευελπιστείς για ένα καλύτερο μέλλον ,για τις γενιές που έρχονται, για τους ανθρώπους που σε κοιτάνε στα μάτια και ανήμποροι σου μεταφέρουν την αγωνία τους για τον τόπο που ζούνε, θα πρέπει να ξεπεράσεις τίτλους και αξιώματα, αφήνοντας πίσω σου το εγώ και να κοιτάξεις μόνο το εμείς.
 
Μια φωνή μέσα μου με προτρέπει, για  να συνεχίσω να προσπαθώ, με όλες μου τις δυνάμεις και με την στήριξη του Θεού να δώσω ακόμη έναν αγώνα.
Να δώσω κι άλλο απ’ αυτό που πάντα προσπαθούσα να δώσω χαρά, αισιοδοξία και χαμόγελο.  
Αισθάνομαι πως ακόμη οφείλω πολλά στον τόπο μου, στον Νέο Σκοπό και τον πάλιο Δήμο Στρυμόνα, και στο σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παπά, στον τόπο που μεγάλωσα, στον τόπο που με τίμησε και  με τόση αγάπη  παρέμεινε   δίπλα μου.  
Μαζί με όσους άντεξαν και ξεπέρασαν στα στενά όρια του εαυτού τους, συνεχίζοντας να δίνουν και όχι να παίρνουν, διεκδικώ για μια ακόμη φορά τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, μέσα από  ακόμη μια μάχη.
Από την θέση του απλού ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ, όπως αισθανόμουν πάντα, δίπλα σε νέους ανθρώπους, αλλά και σε ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, προσδοκώ να επαναφέρω τη χαμένη ελπίδα και αισιοδοξία στο Δήμο μας.
Όλα όσα φτιάξαμε, μαζί με τους συνεργάτες μου, οφείλω να τα προστατέψω, να τα συντηρήσω  και να τα αναδείξω.
Όλοι περιμένουν να γίνουν ακόμη πολλά, που θα  μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση.
Όλοι περιμένουν επιτέλους  να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να επαναφέρουμε την ασφάλεια, την αξιοκρατία και την αισιοδοξία στους πολίτες μας.
Αυτό όμως που ελπίζω πως θα μας κάνει να νοιώσουμε ποιο κοντά στους στόχους μας, είναι η στροφή σε αξίες που έχουν σχέση με την παράδοση μας, τον πολιτισμό μας ,τον εθελοντισμό  και το περιβάλλον.
Πρώτα η αξιοποίηση του Μενοίκιου όρους με τα πολλά και ασύγκριτα περιβαλλοντικά πλεονεκτήματα του και με τα απείρου κάλλους μοναστήρια του.
Επιμένω στη συνέχιση των  αρχαιολογικών ανασκαφών της Αρχαίας Βέργης ,που θα  φέρουν  σημαντικές εξελίξεις στο Δήμο μας
 
Ο χώρος της ελπίδας, της ηρεμίας και της κοινωνικής προσφοράς, το ΚΕΘΙΣ δηλαδή, θα πρέπει να φτάσει ακόμη πιο ψηλά με την συνέχιση των υπολοίπων κτηριακών εργασιών του, που θα αναδείξουν την πραγματική διάσταση του κοινωνικού του ρόλου.
Έχουμε τόσα πολλά που αγγίζουν τους αγρότες μας και δεν υλοποιούνται .
Μπορούμε να κάνουμε ακόμη περισσότερα με τις υποδομές  του πολιτισμού, που  δυστυχώς πολλές απ’ αυτές παραμένουν κλειστές. 
Κυρίαρχο στοίχημα,  η εμπιστοσύνη των πολιτών, που  θα πρέπει να αποκατασταθεί απέναντι σε όλους μας.
 
Πως μπορώ λοιπόν να αντισταθώ στο κάλεσμα για την στήριξη των αυτονόητων στο Δήμο μου.
 
Πως μπορώ να επιμένω ,να παραμένω ανενεργός στο κάλεσμα όλων όσων περιμένουν να υλοποιηθούν, εδώ και εννέα χρόνια
 
Πώς μπορώ να επιμένω να κρύβομαι πίσω από τίτλους εξουσίας και να μην συμμετέχω στην βελτίωση της καθημερινότητας.
 
Για όλους όσοι  ήμουν ο Δήμαρχος της καρδιάς τους, θα παραμείνω ο δικός τους άνθρωπος, ο δικός τους Δήμαρχος.
Σήμερα επιβάλλεται, όσο ποτέ άλλοτε, να φορέσουμε όλοι την στολή του απλού στρατιώτη και να δώσουμε την μάχη για ένα καλύτερο ΑΥΡΙΟ, που θα ξεπερνά το χθες και το σήμερα.
Θα είμαι παρών  και θα κάνω το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!!!!!
 
Σας περιμένω όλους να συναντηθούμε στο κοινό δρόμο της ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ και της  ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ!!!!