Το Μέγαρο Μαξίμου εγκαταλείπει συνειδητά τη γλώσσα του διαλόγου και περνά στη γλώσσα της απειλής: κυρώσεις, πρόστιμα, ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων. Παράλληλα, επιστρατεύεται για ακόμη μία φορά ο κοινωνικός αυτοματισμός, με τους αγρότες να παρουσιάζονται ως «εμπόδιο» στην καθημερινότητα των πολιτών, λες και η αγροτική παραγωγή δεν αποτελεί θεμέλιο της ίδιας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας.

Οι αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη σε «μπλόκα κατά της κοινωνίας» και η ωμή ρητορική του Άδωνι Γεωργιάδη, που βαφτίζει συλλήβδην τους αγρότες «ακραίους», δεν συνιστούν πολιτική επιχειρηματολογία. Συνιστούν μια συνειδητή στρατηγική απαξίωσης και στοχοποίησης ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι τα μπλόκα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, δεν υπάρχει συγκροτημένη αγροτική πολιτική. Δεν υπάρχει σχέδιο για το κόστος παραγωγής, για την ενεργειακή ασφυξία, για τη βιωσιμότητα της υπαίθρου, για τη νέα γενιά αγροτών. Υπάρχει μόνο διαχείριση κρίσεων  και πλέον ούτε καν αυτό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ανασχηματισμός «παγώνει».
Κανένα κυβερνητικό στέλεχος δεν θέλει να αναλάβει ένα υπουργείο χωρίς στρατηγική, χωρίς εργαλεία και χωρίς προοπτική, γνωρίζοντας ότι θα κληθεί απλώς να απορροφήσει πολιτικό κόστος. Το αγροτικό μέτωπο δεν φοβίζει την κυβέρνηση επειδή είναι «ακραίο». Τη φοβίζει γιατί αποκαλύπτει το κενό πολιτικής.

Και όταν το κενό αυτό γίνεται ορατό στην κοινωνία, καμία απειλή, κανένα πρόστιμο και καμία συκοφάντηση δεν αρκεί για να το κρύψει.

Πασχάλης Θ. Τόσιος