Η ιδέα γεννήθηκε απλά, από την αξιοποίηση ενός κενού χώρου κάτω από την οικία της και με λίγα μόνο εκθέματα. Με τον καιρό, όμως, η ανταπόκριση του κόσμου και η διάθεση προσφοράς εμπλούτισαν τη συλλογή, η οποία μεγάλωσε, οργανώθηκε και απέκτησε χαρακτήρα μουσείου. Κάθε αντικείμενο βρήκε τη θέση του όχι ως μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ως φορέας μνήμης.

Η ίδια αντιμετωπίζει τα εκθέματα με στοργή και φροντίδα, σαν κομμάτια της προσωπικής της διαδρομής. Τα καθαρίζει, τα συντηρεί και τα προστατεύει καθημερινά, αναγνωρίζοντας σε αυτά κάτι πολύ περισσότερο από υλικά κατάλοιπα του παρελθόντος.

Ο χώρος αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για την περιοχή, καθώς συγκεντρώνει στοιχεία μικρασιατικής, θρακιώτικης και τοπικής παράδοσης, αναδεικνύοντας τη συλλογική ταυτότητα και τη συνέχεια του πολιτισμού. Ένα μουσείο αλλιώτικο από τα άλλα: όχι θεσμικό, αλλά βαθιά ανθρώπινο· όχι επιτηδευμένο, αλλά αυθεντικό.