Υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτικών όταν έρχονται αντιμέτωποι με τη δημοσιογραφική πίεση. Αυτοί που έχουν στοιχεία, επιχειρήματα και απαντούν, και αυτοί που, ελλείψει των παραπάνω, επιλέγουν να αυτοανακηρυχθούν «θύματα». Στη δεύτερη, άκρως προβληματική κατηγορία, φαίνεται πως έχει κάνει μόνιμη επένδυση το τελευταίο διάστημα η Φωτεινή Αραμπατζή.

Η πρόσφατη εμφάνισή της στο Mega, με αφορμή το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν ήταν απλώς μια κακή τηλεοπτική στιγμή. Ήταν το αποκορύφωμα μιας επικοινωνιακής τακτικής που αγγίζει τα όρια του γραφικού: η μετατροπή της πολιτικής κριτικής σε προσωπικό δράμα.

Η παράσταση του εκνευρισμού και η «διάγνωση»

Οι δημοσιογράφοι στο πάνελ έκαναν το αυτονόητο. Έθεσαν επίμονες, σκληρές, αλλά απολύτως αναμενόμενες ερωτήσεις για μια υπόθεση που έχει προκαλέσει ευρωπαϊκό διασυρμό, έρευνες από την OLAF και «πάγωμα» αγροτικών ενισχύσεων.

Αντί όμως για τεκμηριωμένες απαντήσεις, οι τηλεθεατές παρακολούθησαν μια γνωστή πλέον παράσταση:

• Συνεχείς διακοπές των συνομιλητών.

• Υπερβολική ένταση και υψωμένος τόνος φωνής.

• Μια διάχυτη αίσθηση ότι οι ερωτήσεις... αποτελούν προσβολή στην προσωπικότητά της.

Χρειάστηκε η παρέμβαση της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελίας Λιακούλη, για να μπει ένα όνομα σε αυτό που έβλεπαν live οι πολίτες: «Βρίσκεστε σε παροξυσμό», της είπε. Και ήταν η πιο ακριβής πολιτική διάγνωση της ημέρας. Η κ. Αραμπατζή δεν αμυνόταν για τις κυβερνητικές επιλογές· αμυνόταν απέναντι σε μια πραγματικότητα που απλώς δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Η πολιτική δεν είναι «διαγωνισμός ευαισθησίας»

Το πρόβλημα με τη στρατηγική της «θιγμένης» που επιστρατεύει η βουλευτής Σερρών είναι ότι υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Η κ. Αραμπατζή φαίνεται να πιστεύει ότι αν δείξει αρκετά ενοχλημένη, αν κατηγορήσει τους πάντες για «στοχοποίηση» και αν εμφανιστεί ως πολιτική «μάρτυρας», το κοινό θα ξεχάσει την ουσία.

Η σκληρή αλήθεια: Οι αγρότες που βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να μειώνονται ή να καθυστερούν, δεν ενδιαφέρονται για τα πληγωμένα αισθήματα κανενός βουλευτή. Ενδιαφέρονται για τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Όταν ένας οργανισμός όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ καταρρέει υπό το βάρος των σκανδάλων, οι απαντήσεις είναι θεσμική υποχρέωση, όχι χάρη. Το να αντιμετωπίζεις τον έλεγχο ως «προσωπική επίθεση» δείχνει μια βαθιά αλαζονική αντίληψη για το τι σημαίνει δημόσιο αξίωμα.

Το επικοινωνιακό Βατερλό

Στην τηλεοπτική αρένα, ο χρυσός κανόνας λέει: «Όποιος χάνει την ψυχραιμία του, χάνει τη συζήτηση». Η Ευαγγελία Λιακούλη το αντιλήφθηκε αμέσως. Δεν χρειάστηκε καν να προσπαθήσει. Άφησε την κ. Αραμπατζή να εγκλωβιστεί στον δικό της εκνευρισμό, επιτρέποντάς της να αποκαλύψει μόνη της την πολιτική της αδυναμία.

Αυτό που έμεινε στους τηλεθεατές δεν ήταν οι κυβερνητικές δικαιολογίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ήταν η εικόνα μιας πολιτικού που έμοιαζε πολύ περισσότερο ενοχλημένη από τις ίδιες τις ερωτήσεις, παρά από το σκάνδαλο που πλήττει την ελληνική ύπαιθρο.

Ο ρόλος της «αδικημένης» μπορεί να προσφέρει μια στιγμιαία, εύκολη δικαιολογία για να αποδράσει κανείς από ένα στριμωγμένο πάνελ. Δύσκολα όμως μπορεί να γεμίσει τα ταμεία των παραγωγών που ζητούν απαντήσεις και έργα, αντί για τηλεοπτικά νεύρα.