Ο άνθρωπος που εμφανίστηκε ως «κεντρώος τεχνοκράτης», ως εκφραστής ενός υποτιθέμενου ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, είναι ο ίδιος που αναβάθμισε θεσμικά, πολιτικά και επικοινωνιακά στελέχη με καθαρή ακροδεξιά ιδεολογική καταγωγή. Όχι απλώς τους ενσωμάτωσε, αλλά τους τοποθέτησε σε κομβικές θέσεις, τους άφησε να ορίζουν τον δημόσιο λόγο και να αμφισβητούν ανοιχτά θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας.

Όταν υπουργοί της κυβέρνησης επιτίθενται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στη Διεθνής Αμνηστία και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δεν μιλάμε για «προσωπικές απόψεις». Μιλάμε για θεσμική αποσάθρωση. Και όταν ο πρωθυπουργός δεν αντιδρά, δεν αποδοκιμάζει, δεν απομακρύνει, τότε η αποσάθρωση γίνεται επίσημη κρατική στάση.

Η ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι βαριά και αδιαίρετη.
Πολιτική, γιατί επέλεξε την ακροδεξιά ως σταθερό εταίρο εξουσίας.
Θεσμική, γιατί επέτρεψε να απαξιωθεί ο σεβασμός στους νόμους, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διεθνή νομιμότητα.
Ιστορική, γιατί καλλιέργησε την αντίληψη ότι οι κανόνες ισχύουν μόνο όταν μας εξυπηρετούν.

Το διεθνές δίκαιο, για την κυβέρνηση της ΝΔ, δεν είναι αρχή. Είναι εργαλείο χρήσης κατά περίσταση. Υπερασπίζεται την «διεθνή νομιμότητα» στην Ουκρανία, τη σχετικοποιεί ή τη σιωπά όταν αφορά συμμάχους, την ακυρώνει όταν ενοχλεί ακροδεξιές ιδεοληψίες. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς υποκριτική. Είναι επικίνδυνη για τη θέση της χώρας στον κόσμο.

Ας ειπωθεί καθαρά:Όταν υμνείται το «δίκαιο του ισχυρού», όταν αμφισβητούνται διεθνείς θεσμοί, όταν οι νόμοι παρουσιάζονται ως εμπόδιο και όχι ως θεμέλιο της Δημοκρατίας, δεν έχουμε απλώς δεξιά διακυβέρνηση. Έχουμε ιδεολογική διολίσθηση προς τον αυταρχισμό.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι ίδιοι οι εκφραστές αυτής της γραμμής. Αυτοί ήταν πάντοτε συνεπείς στις απόψεις τους. Το πραγματικό σκάνδαλο είναι η εκκωφαντική σιωπή των αυτοπροσδιοριζόμενων «φιλελεύθερων» και «κεντρώων» στελεχών της ΝΔ. Εκείνων που υποσχέθηκαν έναν ευρωπαϊκό δρόμο και σήμερα παρακολουθούν άπραγοι τη μετατροπή του κόμματος σε όχημα ακροδεξιάς κανονικότητας.

Η Νέα Δημοκρατία δεν «ανέχεται» την ακροδεξιά. Τη στεγάζει, τη νομιμοποιεί και τη χρησιμοποιεί.
Και γι’ αυτό, όσα κι αν ειπωθούν για «μεταρρυθμίσεις» και «σταθερότητα», η πολιτική ευθύνη δεν διαχέεται. Έχει όνομα και υπογραφή.

Γιατί η ακροδεξιά δεν μπήκε μόνη της στο κέντρο της εξουσίας.
Της άνοιξαν την πόρτα. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατούσε το κλειδί.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος