ΣΗΜΕΙΑ ΑΙΧΜΗΣ
Όταν ένα κόμμα που δεν υπάρχει ακόμη συγκεντρώνει πάνω από το ένα τρίτο των θετικών διαθέσεων, το μήνυμα δεν αφορά το νέο∙ αφορά το παλιό.
Η ελληνική κοινωνία δεν αναζητά «κάτι καλύτερο». Αναζητά διέξοδο από ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπιστεύεται πια. Δεν επιβραβεύει τον νέο σχηματισμό. Τιμωρεί τους παλιούς.
Η ελληνική κοινωνία δεν αναζητά «κάτι καλύτερο». Αναζητά διέξοδο από ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπιστεύεται πια. Δεν επιβραβεύει τον νέο σχηματισμό. Τιμωρεί τους παλιούς.
Το φαινόμενο γύρω από την Καρυστιανού δεν αποτυπώνει κάποια ώριμη πολιτική δυναμική. Δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχει οργανωμένο αφήγημα. Κι όμως, χιλιάδες πολίτες δηλώνουν πρόθυμοι να το στηρίξουν.
Αυτό δεν είναι ψήφος εμπιστοσύνης.
Είναι κραυγή απελπισίας.
Η ελληνική κοινωνία δεν αναζητά «κάτι καλύτερο».
Αναζητά διέξοδο από ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπιστεύεται πια.
Δεν επιβραβεύει τον νέο σχηματισμό.
Τιμωρεί τους παλιούς.
Τιμωρεί τις κυβερνήσεις που επένδυσαν στην επικοινωνία αντί στην ουσία,
τις αντιπολιτεύσεις που εγκλωβίστηκαν στον εσωτερικό τους μικρόκοσμο,
και τα κομματικά στελέχη που ζουν αποκομμένα από την κοινωνική πραγματικότητα.
Γι’ αυτό και ένα κόμμα που δεν έχει καν συγκροτηθεί εμφανίζεται ως «ελκυστική επιλογή».
Όχι επειδή εμπνέει ελπίδα,
αλλά επειδή δεν έχει προλάβει ακόμη να απογοητεύσει.
Σε μια χώρα όπου η πολιτική εμπιστοσύνη έχει κυριολεκτικά καταρρεύσει, ακόμη και το «κενό» μοιάζει πιο ελπιδοφόρο από το φθαρμένο και το αναξιόπιστο.
Κι αυτό λέει πολλά ,όχι για την Καρυστιανού, αλλά για το πόσο βαθιά είναι η κρίση του πολιτικού μας συστήματος.
Γράφει ο Παρατηρητικός
#SerresParatiritis
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
