Ξαφνικά, η Νέα Δημοκρατία θυμήθηκε την «ηθική», τη «διαφάνεια» και την ανάγκη να μετατραπεί ένας πειθαρχικός έλεγχος δημοσίου υπαλλήλου σε μείζον πολιτικό ζήτημα. Με non paper, διαρροές και τόνους υποκριτικής αγανάκτησης.

Δεν ήταν πολιτική ευαισθησία.
Ήταν προληπτική άμυνα.

Γιατί την ίδια στιγμή, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι εξελίξεις πλησίαζαν επικίνδυνα ένα προβεβλημένο “γαλάζιο” στέλεχος στο Ηράκλειο, άνθρωπο που επί χρόνια κινούνταν άνετα στους διαδρόμους της εξουσίας, «έλυνε και έδενε» δίπλα σε υπουργούς και παρουσιαζόταν ως παράγοντας επιρροής.

Και τότε ήρθε το πόρισμα της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος:
απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων ύψους 8 εκατομμυρίων ευρώ.

Όχι καταγγελίες αντιπάλων.
Όχι κομματικές αιχμές.
Θεσμικό πόρισμα, διαβιβασμένο στη Δικαιοσύνη.

Κι όμως, αντί για αποστάσεις και καθαρές κουβέντες, επιλέχθηκε η σιωπή.
Καμία διαγραφή.
Καμία «αναστολή ιδιότητας».
Καμία αυστηρή δήλωση αρχών.

Γιατί όταν το σκάνδαλο είναι δικό μας, θυμόμαστε το τεκμήριο αθωότητας.
Όταν είναι των άλλων, θυμόμαστε την «ηθική τάξη».

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ένα πρόσωπο.
Είναι το πολιτικό σύστημα που το προστάτευσε, το ανέχθηκε και σήμερα προσπαθεί να το καλύψει με επικοινωνιακό θόρυβο.

Αλλά τα εκατομμύρια δεν εξαφανίζονται με non paper.
Και τα σκάνδαλα δεν θάβονται πια τόσο εύκολα.

Πασχάλης Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής