Ο τελευταίος ανασχηματισμός θύμιζε περισσότερο συνεργείο άμεσης επέμβασης παρά πολιτική πρωτοβουλία. Έφυγε ένας, μπήκε ένας άλλος, μετακινήθηκε ένας τρίτος, μπας και κλείσουν οι τρύπες πριν μπει περισσότερο νερό στο καράβι. Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι πλέον τα πρόσωπα. Είναι η συνολική εικόνα.

Γιατί όταν η κοινωνία μετρά ευρώ στο σούπερ μάρκετ, όταν η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμος συγκάτοικος κάθε νοικοκυριού και όταν κάθε τόσο σκάει κι ένα νέο σκάνδαλο, κανένας ανασχηματισμός δεν αρκεί για να αλλάξει την ατζέντα.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο προσπαθούν να πείσουν ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η οικονομία απογειώνεται, οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν και η χώρα αλλάζει σελίδα. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες διαβάζουν άλλη εφημερίδα. Εκείνη που γράφει για πανάκριβο ρεύμα, ακριβότερα τρόφιμα, στεγαστική ασφυξία και υποθέσεις που μυρίζουν διαπλοκή και κακοδιοίκηση.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας. Η επόμενη δικογραφία. Η επόμενη αποκάλυψη. Η επόμενη ιστορία που μπορεί να τινάξει στον αέρα τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Γι’ αυτό και ο μίνι ανασχηματισμός δεν μοιάζει με κίνηση αντεπίθεσης. Περισσότερο θυμίζει προληπτική εκκένωση κτιρίου πριν από τον επόμενο μετασεισμό.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτική φθορά δεν αντιμετωπίζεται με μετακινήσεις υπουργών. Αντιμετωπίζεται με αποτελέσματα. Και όταν τα αποτελέσματα δεν φτάνουν στην τσέπη του πολίτη, τότε αργά ή γρήγορα φτάνει η κάλπη.

Μέχρι τότε, στο κυβερνητικό επιτελείο θα συνεχίσουν να κοιτούν ανήσυχοι τον ορίζοντα. Όχι για να δουν αν έρχεται κακοκαιρία.

Αλλά για να διαπιστώσουν από ποια κατεύθυνση θα έρθει η επόμενη πολιτική καταιγίδα.