Η δημόσια παρέμβαση Σαμαρά είχε ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, όχι μόνο λόγω της σκληρής γλώσσας που χρησιμοποίησε, αλλά κυρίως επειδή εξέφρασε ανοιχτά μια δυσαρέσκεια που εδώ και καιρό καταγράφεται στο εσωτερικό της παράταξης για την ποιότητα του κυβερνητικού έργου, τη συγκεντρωτική λειτουργία του «επιτελικού κράτους» και τη συνολική εικόνα θεσμικής αλαζονείας που εκπέμπει το Μαξίμου.

Η φράση του πρώην πρωθυπουργού προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη  «δεν είστε ηγεμόνας, είστε πρωθυπουργός»  δεν ήταν μια στιγμιαία πολιτική έκρηξη. Ήταν ένα σαφές μήνυμα αμφισβήτησης προς τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία τα τελευταία χρόνια, με υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων, στενό έλεγχο κρίσιμων κρατικών μηχανισμών και συστηματική υποβάθμιση θεσμών και διαδικασιών.

Το πιο αποκαλυπτικό όμως στοιχείο είναι πως το Μαξίμου, αντί να απαντήσει επί της ουσίας στα ερωτήματα για τις παρακολουθήσεις, την ΕΥΠ και το Predator, επέλεξε τη γνωστή τακτική της πολιτικής απαξίωσης και των διαρροών. Καμία καθαρή απάντηση για το ποιοι παρακολουθούνταν, ποιος είχε την ευθύνη και γιατί η κυβέρνηση απέφυγε κάθε ουσιαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

Η δυσφορία ωστόσο δεν περιορίζεται στον Αντώνη Σαμαρά. Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι παρεμβάσεις και οι διακριτικές αποστάσεις στελεχών που εκφράζουν το λεγόμενο «καραμανλικό» μπλοκ, με τον Κώστα Καραμανλή να έχει επίσης αφήσει σαφείς αιχμές για την ποιότητα της δημοκρατικής λειτουργίας, την υποβάθμιση των θεσμών και την ανάγκη πολιτικής σοβαρότητας και θεσμικής κανονικότητας.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δύο πρώην πρωθυπουργοί της ίδιας παράταξης εμφανίζονται , έστω με διαφορετικό ύφος , να εκπέμπουν κοινό μήνυμα ανησυχίας για την πορεία της κυβέρνησης. Και αυτό δεν μπορεί να περάσει ως μια απλή «εσωτερική γκρίνια».

Γιατί πίσω από τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα, τις συγκρούσεις με ευρωπαϊκούς θεσμούς και την εικόνα αλαζονείας, καταγράφεται πλέον κάτι βαθύτερο: η φθορά ενός μοντέλου εξουσίας που επένδυσε στην επικοινωνιακή κυριαρχία, αλλά σταδιακά χάνει την πολιτική και θεσμική του αξιοπιστία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε να εμφανιστεί ως δύναμη «εκσυγχρονισμού» και «σταθερότητας». Όμως σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την κοινωνική πίεση από την ακρίβεια, τα σκάνδαλα και την κρίση εμπιστοσύνης, αλλά και με μια ολοένα πιο έντονη εσωτερική αμφισβήτηση από ιστορικά στελέχη της ίδιας της παράταξης.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα για το Μέγαρο Μαξίμου.