Το βράδυ της Δευτέρας, στο κατάμεστο δημαρχείο Σερρών, πραγματοποιήθηκε το έκτακτο δημοτικό συμβούλιο με αποκλειστικό θέμα το ενδεχόμενο μετατροπής της υπάρχουσας δομής φιλοξενίας προσφύγων σε κλειστή δομή κράτησης. Η συνεδρίαση εξελίχθηκε σε μια από τις πιο πολυσυζητημένες πολιτικές στιγμές των τελευταίων μηνών, καθώς ανέδειξε όλα τα βαθύτερα ρήγματα, τις αγωνίες, αλλά και τις παθογένειες της τοπικής κοινωνίας.

Η Δήμαρχος Σερρών, Βαρβάρα Μητλιάγκα, σε έντονο ύφος δήλωσε πως η πόλη δεν θα δεχθεί τετελεσμένα, καταγγέλλοντας την πλήρη απουσία επίσημης ενημέρωσης από την κυβέρνηση. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Αντιπεριφερειάρχης Σερρών, Παναγιώτης Σπυρόπουλος, ξεκαθάρισε ότι η περιοχή έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες και τις αντοχές της στη φιλοξενία προσφύγων, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση οφείλει άμεσο διάλογο με τις τοπικές αρχές.

Στο τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου βρέθηκαν επίσης φορείς, εκπρόσωποι συλλόγων, αστυνομικοί συνδικαλιστές και απλοί πολίτες. Στόχος ήταν να συνταχθεί κοινό ψήφισμα, με σαφές αίτημα προς την κεντρική διοίκηση: όχι στη μετατροπή της δομής, όχι σε αποφάσεις ερήμην της τοπικής κοινωνίας.

Όμως το κλίμα δεν έμεινε σε επίπεδο θεσμικού διαλόγου. Η αίθουσα κατέκλυσαν ομάδες που ήρθαν όχι για να ακούσουν, αλλά για να επιβάλουν τη δική τους «αλήθεια». Ακροδεξιοί θύλακοι μίσους, γνωστοί από χρόνια για τις ξενοφοβικές τους θέσεις, κυριάρχησαν με κραυγές, συνθήματα και επιθέσεις όχι μόνο απέναντι στους θεσμούς, αλλά απέναντι στις ίδιες τις αξίες της δημοκρατίας, του ανθρωπισμού, της ελευθερίας. Η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική: αντί για ενότητα και συζήτηση, επικράτησαν οι κραυγές, οι ύβρεις και οι επιδείξεις μίσους.

Την ίδια ώρα, εκκωφαντική ήταν η απουσία των τοπικών βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, που επέλεξαν για άλλη μία φορά να λείπουν από το πεδίο της ουσίας, εκεί όπου απαιτούνται απαντήσεις, ευθύνες και δεσμεύσεις. Η παρουσία τους, όπως συνηθίζεται, περιορίζεται σε γιορτές, πανηγύρια, φωτογραφίσεις με παραδοσιακές στολές και σημαίες. Στα δύσκολα, προτιμούν τη σιωπή.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο περιθώριο του συμβουλίου συνεχίστηκε το γνωστό τοπικό «σήριαλ» γύρω από το Ταμείο Αλληλεγγύης. Ο πρώην δήμαρχος Αλέξανδρος Χρυσαφής βρήκε ευκαιρία να επιτεθεί στη σημερινή δημοτική αρχή, μιλώντας για «ύποπτες κατανομές», «ανταλλάγματα» και «συναλλαγές», ξεχνώντας βολικά πως επί της δικής του δημαρχίας, από το ίδιο ταμείο διατέθηκαν 1.410.000 ευρώ στον Δήμο Σερρών — χωρίς τότε καμία φωνή περί «σκοτεινών συμφωνιών».

Η ουσία, όμως, είναι αλλού: όχι στα κονδύλια για τάπητες και κολυμβητήρια, αλλά στην κρατική απουσία από τα σοβαρά. Το Νοσοκομείο Σερρών στενάζει από τις ελλείψεις, η Αστυνομική Διεύθυνση Σερρών έχει τεράστια κενά, οι κοινωνικές δομές δεν έχουν επαρκή στήριξη για να αντέξουν τις πιέσεις από το μεταναστευτικό. Κι όμως, αυτά δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης.

Η κοινωνία των Σερρών δεν χρειάζεται κραυγές, ούτε μικροπολιτική, ούτε επιλεκτική αμνησία. Χρειάζεται αλήθεια, σοβαρότητα, καθαρές τοποθετήσεις απέναντι στους τοπικούς παράγοντες και στους κυβερνώντες. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «τι θα κάνουμε με τους πρόσφυγες», αλλά τι θα κάνουμε με το μίσος, την υποκρισία και την απουσία ευθύνης.

Χθες το βράδυ, στο δημαρχείο Σερρών, η πόλη κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι: θα τολμήσουμε να δούμε τι πραγματικά φταίει, ή θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε για να μην ακούμε την αλήθεια;