Πρωτοσέλιδο

Οι υπέροχοι δίγλωσσοι Ελληνες του Μακεδονικού Αγώνα

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint
Η διεξαχθείσα δίκη στις Σέρρες, όπου σλαβόφιλοι προσβάλλουν τους ντόπιους Έλληνες δίγλωσσους, αποκαλώντας τους Σλάβους, έδωσε αφορμή στον ευρωπαϊκό Τύπο να ασχοληθεί με το θέμα.

Μεταξύ άλλων είχε εκτενές ρεπορτάζ η Deutsche Welle, όπου παρουσίασε τις απόψεις των σλαβόφιλων, δίνοντας τον λόγο και στον καθηγητή κ.Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη, καθηγητή στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία, όχι τυχαία, αλλ’ εκ του λόγου ότι ο καθηγητής ήταν μάρτυρας υπεράσπισης του σλαβόφιλου Σωματείου μαζί με την κα. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, σλαβολόγο-γλωσσολόγο στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Μεταξύ άλλων ο κ. Τσιτσελίκης υποστήριξε ότι με «νεότερες επιστημονικές έρευνες, πιστοποιείται η ύπαρξη μιας σλαβικής γλώσσας στη Βόρεια Ελλάδα και υπάρχει μια γλωσσική συνέχεια».

Να πούμε κατ’ αρχάς, ότι υπήρξε κάποια εποχή, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου Έλληνες μιλούσαν και σλαβικά. Τους λόγους περιγράφει ο αείμνηστος γλωσσολόγος Νικ. Ανδριώτη (στον συλλογικό τόμο "Η γλώσσα της Μακεδονίας" - "Ολκός", Αθήνα 1992, σελ. 211), ο οποίος έγραψε:

Η σλαβική γλώσσα άρχισε να διαδίδεται επί Βυζαντίου στην βόρεια Μακεδονία με τους εξής τρόπους: "α. Από Σλάβους δούλους, που οι Βυζαντινοί γαιοκτήμονες εγκαθιστούσαν στα κτήματά τους ως αγρότες  β. Από Έλληνες αιχμαλώτους των Βουλγάρων, που έμαθαν σλαβικά και μετά την απελευθέρωσή τους και επάνοδό τους, συνήθως μετά από αρκετά χρόνια, εξακολουθούσαν να τα χρησιμοποιούν και  γ. Οι συναλλασσόμενοι με Σλάβους Έλληνες μάθαιναν εύκολα σλαβικά, ενώ ή εκμάθηση της ελληνικής από τους Σλάβους ήταν δύσκολη.

Με την πάροδο του χρόνου, υπήρχαν εντόπιοι που συνεννοούνταν με μια γλώσσα "Κρεολή" [πήρε την ονομασία της από τους μιγάδες Γαλλοαφρικανούς], με ανάμικτες λέξεις, ελληνικές, βουλγάρικες, αρβανίτικες, ελληνοβλάχικες για να φτάσει στα σημερινά "εντόπικα", που οι νεότεροι φυσικά αγνοούν. Είναι απίστευτη όμως προσβολή στον ελληνισμό των δίγλωσσων να τους αποκαλούν Σλάβους.

Προσέξτε, ένα τραγούδι την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα, με την ντοπιολαλιά: Να Γκραντάτς πούκαϊα, να Γκουμέντσα σλούσαϊα. Γκ'ρτσοι αντάρτσοι φ'ρλια, Μπουγκάρτσκι κούτσινια πάγκιατ. Μόμιτε σε σμέια πισκέσιε να Γκ'ρτσιτε. Γκ'ρτσιτε σε μόλια: Μπουγκάριν ντα ζακόλια, Μπουγκάριν ντα ζακόλια, Κρ'φτα ντα μα πία, Κρ'φτα ντα μα πία, ζέμια Γκ'ρτσια ντα ισμία.

Δηλαδή: Στο Γκαντάτσι (κορυφή του Πάικου) πυροβολούσαν, στη Γουμένισσα ακούγαν. Έλληνες αντάρτες ρίχναν, Βουλγάρικα σκυλιά πέφταν. Τα κορίτσια κουβαλούσαν δώρα στους Έλληνες. Τους Έλληνες (αντάρτες) παρακαλούσαν: Βούλγαρο να σφάζαν, Βούλγαρο να σφάζαν, το αίμα του να πίναν, το αίμα του να πίναν, την Ελληνική γη να καθαρίζαν. [Εξυπακούεται ότι για τις σκληρές εκφράσεις να ληφθούν υπόψη οι συνθήκες της εποχής].

Αλλά, και όταν μετά από την τεράστια κινητοποίηση των Οθωμανικών δυνάμεων και την σύλληψη του καπετάν Κώττα, οδηγήθηκε αυτός στην πλατεία Ατ Παζάρ και εκεί ο Κώττας απαίτησε να του λύσουν τα χέρια. Ανέβηκε μόνος του στο ικρίωμα και αποφασισμένος, αφού φώναξε για τελευταία φορά Ντα ζίβι Γκ(ά)ρτσια! (Ζήτω η Ελλάς), κλώτσησε μόνος του το υποπόδιο.

Ακόμη, και το μοιρολόι των εντοπίων γυναικών στο ακέφαλο σώμα του Παύλου Μελά, στην ντοπιολαλιά ήταν. Έκλαψαν οι γυναίκες της Στάτιστας τον Έλληνα ήρωα, με το τοπικό ιδίωμα. Κι αυτές Βουλγάρες ήσαν;

Απορώ, γιατί αποκρύπτεται η ελληνική ψυχή αυτών των υπέροχων είτε δίγλωσσων, είτε με γνώση μόνον του εντοπίου ιδιώματος, που μαζί με τους άλλους Έλληνες Μακεδονομάχους συνέβαλαν να υπάρχει μια ελεύθερη Μακεδονία, που φαίνεται πως ενοχλεί πολλούς.

Newsletter

Σαν σήμερα...

1906 | 

Ο μακεδονομάχος Θανάσης Χατζηπανταζής με το πρωτοπαλίκαρό του Τάκη Κηπουρό μετά από οδηγίες του Προξενείου, εκτέλεσαν τον Βούλγαρο βιβλιοπώλη Νίκωφ, τον γενικό πράκτορα του κομιτάτου της περιοχής. Η εκτέλεση έγινε στις 9 το πρωί ημέρα Τρίτη με μαχαίρια, κοντά στην πέτρινη γέφυρα του Αγίου Παντελεήμονα. Μετά όμως από την εκτέλεση από λάθος κατά την διαφυγή, ο Τάκης Κηπουρός, νομίζοντάς τον για Τούρκο χωροφύλακα, τραυμάτισε βαριά τον καπετάν Θανάση. Το βράδυ μεταφέρθηκε στο Προξενείο, όπου νοσηλεύτηκε από τους γιατρούς Καρατζά, Πάνου και Χρυσάφη. Παρ' όλες όμως τις προσπάθειες πέθανε μετά από 15 μέρες στις 2 Σεπτεμβρίου 1906 από οξεία περιτονίτιδα.

1923 | 

(Κυριακή) Κυκλοφόρησε η «Εβδομαδιαία τοπική και των ειδήσεων εφημερίς» «Η φωνή των Σερρών» που είχε τα γραφεία της-τυπογραφεία απέναντι από το Διοικητήριο. Υπεύθυνος έκδοσης ήταν ο Σ.Ν. Γρυπαίο, είχε σχήμα 44Χ30 και τιμή φύλλου 50 λεπτά. Κυκλοφορούσε με δύο σελίδες και από το δεύτερο κιόλας φύλλο της, που δεν εκδόθηκε κανονικά στις 26 Αυγούστου, όπως έπρεπε, η εφημερίδα αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα, τα οποία την οδήγησαν στην οριστική της διακοπή.

1928 | 

Στις Εθνικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν επικράτησε το κόμμα των Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας το 61,02% των ψηφισάντων. Στο Νομό Σερρών εκλέχτηκαν όλοι οι υποψήφιοι που συμπεριλαμβάνονταν στο ψηφοδέλτιο των «Φιλελευθέρων»: Σωκράτης Ανθρακόπουλος, Νικόλαος Κωνσταντόπουλος, Αναστάσιος Λαζαρίδης, Δημοσθένης Μέλφος, Αβραάμ Πολυχρονιάδης, Δημοσθένης Φλωριάς και Αντώνιος Χριστομάνος.

1934 | 

Στο κινηματογράφο «Κρόνιον» προβλήθηκε η ταινία «Πάπρικα» με την Φραντζέσκα Γκαλ.

1965 | 

Η εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» έγραψε: «Τη νύχτα εντός της πόλεως ερρίφθησαν υπό των Λαμπράκιδων προκηρύξεις της ΕΔΑ Σερρών με περιεχόμενο ταυτόσημον των διακηρύξεών της. Δια των προκηρύξεων της η ΕΔΑ υπεραμύνεται τον τέως πρωθυπουργόν κ. Παπανδρέου και επιτίθεται δριμύτατα εναντίον των κ.κ. Στεφανόπουλου και Τσιριμώκου. Εξ άλλου, εις τοίχους οικιών επί της οδού Φιλίππου οι Λαμπράκηδες ανέγραψαν διάφορα συνθήματα ως «Κάτω ο Τσιριμώκος», «Καθάρματα» κ.λ.π.»
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες