Δεν είναι πια μια «άβολη υπόθεση». Είναι μια καθαρή πολιτική κρίση με ονοματεπώνυμο. Και όσο περνούν οι ώρες, τόσο βαραίνει , όχι μόνο για τον υφυπουργό Μακάριο  Λαζαρίδη, αλλά κυρίως για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Κυριάκο  Μητσοτάκη.

Η δημόσια παραδοχή ,όπως καταγγέλλεται από το ΠΑΣΟΚ, ότι κατείχε θέση στο Δημόσιο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα, ανοίγει ένα ζήτημα που δεν “μαζεύεται” με επικοινωνιακές ασκήσεις. Δεν είναι μια πολιτική αστοχία. Είναι ζήτημα νομιμότητας και πολιτικής ηθικής. Και κυρίως: είναι ζήτημα ανοχής από την κορυφή της εξουσίας.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι τι είπε ο Λαζαρίδης.Το ερώτημα είναι γιατί παραμένει.

Από την “αριστεία” στην ασυλία

Η κυβέρνηση που ευαγγελίστηκε την «αριστεία» βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τη δική της ρητορική. Διότι όταν ένας υφυπουργός εμφανίζεται να παραδέχεται ότι πληρωνόταν χωρίς να πληροί τα τυπικά κριτήρια, τότε η “αριστεία” μετατρέπεται σε πολιτική ειρωνεία.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα για το Μαξίμου:
αν τον αποπέμψει, επιβεβαιώνει την πολιτική ενοχή.
αν τον κρατήσει, τη νομιμοποιεί.

Η μέχρι τώρα στάση του Κυριάκο  Μητσοτάκη  δείχνει το δεύτερο.

Η απειλή που ξεχείλισε το ποτήρι

Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ήρθε και η δημόσια ανάρτηση του υφυπουργού προς τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη, με την αναφορά σε «μαύρη Ανάσταση».

Δεν πρόκειται για “παρεξήγηση”.
Πρόκειται για πολιτική συμπεριφορά που αποκαλύπτει νοοτροπία εξουσίας.

Όταν ένας κυβερνητικός αξιωματούχος απαντά με υπαινιγμούς και απειλές σε έναν δημοσιογράφο, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά δημοκρατικό.Και εδώ η σιωπή της κυβέρνησης γίνεται εκκωφαντική.

Πολιτική κάλυψη ή πολιτική συνενοχή;Το ΠΑΣΟΚ θέτει ευθέως το ερώτημα:
«Θα μείνει στην κυβέρνηση και τη Δευτέρα;»

Στην πραγματικότητα, το ερώτημα απευθύνεται στον Πρωθυπουργό. Γιατί κάθε λεπτό παραμονής του Λαζαρίδη στη θέση του μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή του Κυριάκος Μητσοτάκης.

Δεν υπάρχει πλέον ουδέτερη στάση.
Υπάρχει μόνο απόφαση:ή ρήξη με τη λογική της ασυλίας ή πλήρης ταύτιση με αυτήν.

Το πολιτικό κόστος που έρχεται

Η υπόθεση Λαζαρίδη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά υποθέσεων που διαβρώνουν την εικόνα της κυβέρνησης: υποκλοπές, σκάνδαλα, διορισμοί, αδιαφάνεια.

Και κάθε φορά το ίδιο μοτίβο:άρνηση, καθυστέρηση, κάλυψη.

Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει κάτι διαφορετικό:
η ίδια η παραδοχή.Και αυτή δεν σβήνει.

Σε μια κανονική πολιτεία, το θέμα θα είχε λήξει ήδη , με μια αποπομπή και μια συγγνώμη.

Στην Ελλάδα του 2026, όμως, φαίνεται πως η “αριστεία” δεν κρίνεται από τα προσόντα, αλλά από την πολιτική χρησιμότητα.

Και αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ κατηγορητήριο.