Το ερώτημα δεν είναι αν ξεκίνησαν έλεγχοι.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν είχαν ξεκινήσει όταν έπρεπε.

Ένα σκάνδαλο με ημερομηνία λήξης… τη δημοσιότητα

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ερευνώνται, αγροτεμάχια δηλώνονταν κανονικά για να «χτίζονται» δικαιώματα και να εισπράττονται ενισχύσεις, ενώ αργότερα εξαφανίζονταν από το φορολογικό αποτύπωμα μέσω διαγραφών στο Ε9. Πρόκειται για μοτίβο, όχι για μεμονωμένες περιπτώσεις.
Κι όμως, το μοτίβο αυτό πέρασε αόρατο από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η ΑΑΔΕ διαθέτει ψηφιακά εργαλεία, βάσεις δεδομένων, διασταυρώσεις. Διαχειρίζεται δηλώσεις περιουσίας, μισθωτήρια, εισοδήματα. Αν σήμερα μπορεί να εντοπίζει ύποπτες πρακτικές, τότε μπορούσε και χθες. Το ότι δεν το έκανε συνιστά θεσμική αποτυχία.

ΟΠΕΚΕΠΕ: η «μαύρη τρύπα» των επιδοτήσεων

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα. Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κατέδειξε ότι το πρόβλημα δεν ήταν άγνοια, αλλά χρόνια ανοχή.
Και όταν η Ευρώπη άρχισε να κοιτάζει τα ελληνικά χωράφια με μεγεθυντικό φακό, τότε –και μόνο τότε– ξεκίνησε η «κινητικότητα» στο εσωτερικό.

Το αποτέλεσμα; Η χώρα εκτεθειμένη, οι επιδοτήσεις υπό αμφισβήτηση, οι πραγματικοί παραγωγοί σε καθεστώς ομηρίας.

Κυβέρνηση Μητσοτάκη: ευθύνη χωρίς διαφυγή

Η πολιτική ευθύνη βαραίνει ευθέως την κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν σε κενό. Λειτουργούν –ή δεν λειτουργούν– μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο.
Όταν οι έλεγχοι ενεργοποιούνται μόνο αφού το σκάνδαλο γίνει πρωτοσέλιδο και διεθνές θέμα, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος επικοινωνιακής διαχείρισης κρίσεων.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται σήμερα να «τρέχει» πίσω από τις εξελίξεις, να δείχνει αποφασιστικότητα εκ των υστέρων και να υπόσχεται κάθαρση. Όμως η κάθαρση που έρχεται αφού έχουν χαθεί εκατομμύρια και έχει πληγεί η αξιοπιστία της χώρας δεν είναι κάθαρση. Είναι ζημιά που απλώς καταγράφεται.

Οι μόνοι χαμένοι: οι πραγματικοί αγρότες

Όπως συμβαίνει πάντα, τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν όσοι έστησαν το κόλπο. Τον πληρώνουν οι πραγματικοί αγρότες:
με καθυστερήσεις πληρωμών, με αυστηροποίηση ελέγχων, με συλλογική καχυποψία, με το στίγμα ότι «κάτι δεν πάει καλά» στον πρωτογενή τομέα.
Οι «μαϊμού» προλαβαίνουν να σβήσουν ίχνη. Το κράτος τρέχει από πίσω.

Τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα

• Ποιοι γνώριζαν και δεν έδρασαν;

• Πόσες επιδοτήσεις καταβλήθηκαν αχρεωστήτως;

• Γιατί δεν υπήρξαν προληπτικοί έλεγχοι όταν το μοτίβο ήταν ήδη εμφανές;

• Ποιοι θα λογοδοτήσουν πολιτικά και διοικητικά;

Χωρίς καθαρές απαντήσεις, χωρίς ονόματα, χωρίς πραγματική απόδοση ευθυνών, κάθε ανακοίνωση για «λίστες» και «διαβιβάσεις» μοιάζει περισσότερο με παράσταση κάθαρσης παρά με ουσιαστική δικαιοσύνη.

Το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων δεν είναι απλώς μια ακόμη υπόθεση απάτης. Είναι ένας καθρέφτης της κρατικής λειτουργίας – και το είδωλο που αντανακλάται δεν τιμά ούτε την ΑΑΔΕ ούτε την κυβέρνηση.