Η χώρα δεν βίωσε τραγωδία όχι επειδή το σύστημα λειτούργησε, αλλά επειδή οι εργαζόμενοι κράτησαν την κατάσταση όρθια την τελευταία στιγμή. Αυτό από μόνο του συνιστά κατάρρευση κρατικής ευθύνης.
Οι προειδοποιήσεις υπήρχαν ,η κυβέρνηση κώφευε
Οι Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας δεν αιφνιδιάστηκαν. Είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα για:
-
πανάρχαιο εξοπλισμό,
-
ανεπαρκείς και επισφαλείς εφεδρείες,
-
λειτουργία κρίσιμων συστημάτων στο όριο της αντοχής τους.
Ο πρόεδρος της Ένωσης, Παναγιώτης Ψαρός, ήταν ξεκάθαρος:
καμία ένδειξη δολιοφθοράς, καμία εξωτερική απειλή – η αιτία είναι η παλαιότητα και η εγκατάλειψη. Και έθεσε το αυτονόητο ερώτημα: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;
Μέχρι στιγμής, κανείς.
Κρίσιμη εθνική υποδομή σε κατάσταση απαξίωσης
Το Κέντρο Ελέγχου στο Ελληνικό δεν είναι μια ακόμη δημόσια υπηρεσία. Είναι ο νευραλγικός κόμβος από τον οποίο περνούν:
-
όλες οι πτήσεις που εισέρχονται στον ελληνικό εναέριο χώρο,
-
η επικοινωνία με διεθνή κέντρα ελέγχου,
-
οι κρίσιμες αποφάσεις ασφάλειας σε πραγματικό χρόνο.
Κι όμως, αυτός ο κόμβος λειτουργεί με εξοπλισμό δεκαετιών, χωρίς σύγχρονες δικλείδες ασφαλείας, χωρίς αξιόπιστη μετάπτωση σε εφεδρικά συστήματα. Αυτό δεν είναι τεχνική αστοχία. Είναι πολιτική επιλογή υποεπένδυσης.
Ευθύνη με ονοματεπώνυμο
Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας εποπτεύεται άμεσα από το κράτος. Η τελική πολιτική ευθύνη ανήκει στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία:
-
γνώριζε τις καταγγελίες των εργαζομένων,
-
γνώριζε την παλαιότητα του εξοπλισμού,
-
γνώριζε τον κίνδυνο.
Κι όμως, επέλεξε τη μετάθεση στο μέλλον, την επικοινωνιακή διαχείριση, τις γενικόλογες διαβεβαιώσεις ότι «η ασφάλεια δεν τέθηκε σε κίνδυνο». Όταν όμως απαγορεύονται καθολικά οι πτήσεις για λόγους ασφάλειας, η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει τις δηλώσεις.
Από τις ράγες στον αέρα: το ίδιο μοτίβο
Μετά τα Τέμπη, η κοινωνία άκουσε ότι «πήραμε το μήνυμα». Σήμερα βλέπει το ίδιο επικίνδυνο μοτίβο:
-
προειδοποιήσεις εργαζομένων που αγνοούνται,
-
υποδομές που γερνούν χωρίς αναβάθμιση,
-
ευθύνη που διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί.
Όταν το κράτος δεν προλαμβάνει, αλλά απλώς ελπίζει ότι δεν θα συμβεί το μοιραίο, τότε δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για συστημικό ρίσκο.
Οι παραιτήσεις δεν είναι τιμωρία ,είναι υποχρέωση
Σε κάθε στοιχειωδώς σοβαρή δημοκρατία, κάποιοι θα είχαν ήδη παραιτηθεί. Όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως ανάληψη πολιτικής ευθύνης.
Διότι όταν μια χώρα φτάνει ένα βήμα πριν από ανεξέλεγκτη κατάσταση στον εναέριο χώρο της, το πρόβλημα δεν είναι υπηρεσιακό. Είναι κυβερνητικό.
Το ερώτημα είναι πλέον υπαρξιακό
Θα συνεχίσει η κυβέρνηση να κωφεύει, μέχρι να χρειαστεί να απολογηθεί για κάτι μη αναστρέψιμο; Ή θα αναγνωρίσει έμπρακτα ότι η ασφάλεια των αερομεταφορών δεν είναι ούτε κόστος ούτε επικοινωνιακό αφήγημα, αλλά θεμελιώδης κρατική υποχρέωση;
Γιατί τα «αεροπορικά Τέμπη» δεν προκύπτουν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Χτίζονται με αδιαφορία, αναβολές και μη ανάληψη ευθύνης.
