ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αγγέλα Μαντιού: Το Βάρος των Ανείπωτων
Υπάρχει και το βάρος που δεν φαίνεται και όμως σε τραβά προς τα μέσα σαν βουτιά στο στήθος. Οι άνθρωποι μαθαίνουμε να σωπαίνουμε για να μην πληγώσουμε ίσως για να μη φανερωθούμε για να μην ξεγυμνωθούμε μπροστά στην αλήθεια. Μα κάθε φορά που σωπαίνουμε κάτι μέσα μας μικραίνει ένα κομμάτι φως που μαζεύεται ένα βλέμμα που μαθαίνει να αποστρέφεται
Υπάρχει και το βάρος που δεν φαίνεται και όμως σε τραβά προς τα μέσα σαν βουτιά στο στήθος. Οι άνθρωποι μαθαίνουμε να σωπαίνουμε για να μην πληγώσουμε ίσως για να μη φανερωθούμε για να μην ξεγυμνωθούμε μπροστά στην αλήθεια. Μα κάθε φορά που σωπαίνουμε κάτι μέσα μας μικραίνει ένα κομμάτι φως που μαζεύεται ένα βλέμμα που μαθαίνει να αποστρέφεται
Το βάρος των Ανείπωτων δεν είναι των Ανείπωτων η ενοχή είναι υπενθύμιση πως κάποτε θελήσαμε να μιλήσουμε μα δεν μπορέσαμε.
Και ίσως τελικά η λύτρωση να βρίσκεται όχι στο να ειπωθούν αλλά στο να βρεθεί εκείνη η στιγμή που τολμήσαμε να ανοίξουμε το στόμα και να αφήσουμε να περάσει φως. Και όσο μεγαλώνουμε τα καταλαβαίνουμε καλύτερα
Δεν είναι οι κραυγές που μας στοιχειώνουν είναι οι ψίθυροι που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Το σαγαπω που έμεινε στο λαιμό το συγνώμη που χάθηκε στο φόβο και στην αμηχανία οι εξηγήσεις που δεν πρόλαβαν να δοθούν πριν το ρολόι χτυπήσει αλλιώς....
Οι άνθρωποι αλλάζουμε πόλεις δουλειές πρόσωπα..
Τα παιδιά γίνονται μεγάλοι μα το βάρος των ανείπωτων το κουβαλάμε στην βαλίτσα της ψυχής.
Κάθε φορά που κλείνουμε μια πόρτα χωρίς να πούμε την τελευταία λέξη κάθε φορά πιω χαμογελάμε ψεύτικα ενώ κάτι μέσα μας φωνάζει το βάρος μεγαλώνει λίγο ακόμη αθόρυβα όπως μεγαλώνει το σκοτάδι λίγο πριν την αυγή.
Όμως κάποια νύχτα θα θυμηθείς και θα πονέσεις για αυτά που έπρεπε να πεις όσα δεν είπες όσα άφησες να χαθούν χωρίς να δώσεις εξηγήσεις.
Θα τα δεις όμως κάποια νύχτα να περνούν μπροστά σου σαν μικρά φώτα δεν ήταν χαμένος ο χρόνος αλλα ήταν ο δικός σου ο τρόπος να μαθαίνεις την σιωπή. Γιατί και τα ανείπωτα έχουν και αυτά την σοφία τους. Όταν έρθει η ώρα θα πονέσεις για ότι δεν είπες για ότι φοβήθηκες που δεν τόλμησες έστω και αργά να πεις την αλήθεια .
Το βάρος των ανείπωτων αυτό που κρατούσες μέσα σου όχι για να μην το ακούσουν οι άλλοι αλλά για να μην το ακούσεις εσύ για να θυμηθείς πως η φωνή σου έχει ακόμα σώμα πως η ψυχή σου δεν φοβάται να ακουστεί.
Ξέρεις....υπάρχουν λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Μέσα στις σιωπές
Μέσα στα χέρια που δεν ενώθηκαν .
Μα δεν είναι οι κραυγές που μας στοιχειώνουν είναι οι ψίθυροι που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Τα σέβη μου Αγγέλα Μαντιού.
ΥΓ. Για αυτούς που ήξεραν ... Και ακόμα σιωπούν...
#SerresParatiritis
