Η εικόνα στην αντλία δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η βενζίνη έχει ήδη ξεπεράσει τα 2 ευρώ το λίτρο, το πετρέλαιο κίνησης κινείται επικίνδυνα κοντά στα 2,05–2,10 ευρώ, και η ακρίβεια μετατρέπεται από συγκυριακό φαινόμενο σε μόνιμη συνθήκη.

Και όμως, η απάντηση της κυβέρνησης περιορίζεται σε ένα πακέτο επιδοτήσεων ύψους περίπου 230 εκατ. ευρώ, που περισσότερο θυμίζει «ασπιρίνη» σε βαριά ασθένεια παρά ουσιαστική παρέμβαση.

Επιδότηση-σταγόνα σε ωκεανό αυξήσεων

Το Fuel Pass και η επιδότηση στο diesel, με όφελος έως 50 ευρώ ανά δίμηνο, παρουσιάζονται ως στήριξη. Στην πράξη όμως:

• Αντιστοιχούν μόλις σε 12–15 λίτρα καυσίμου
• Δεν καλύπτουν ούτε την αύξηση λίγων εβδομάδων
• Δεν επηρεάζουν καθόλου την τιμή στην αντλία

Ένα μέσο νοικοκυριό συνεχίζει να πληρώνει ακριβότερα κάθε εβδομάδα, με την «ενίσχυση» να εξαφανίζεται πριν καν φανεί.

Το πρόβλημα: οι φόροι που δεν αγγίζονται

Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι οι επιδοτήσεις , είναι η τιμή.

Με Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα 0,70€/λίτρο και ΦΠΑ 24%, κάθε διεθνής αύξηση μεταφέρεται σχεδόν αυτούσια στον καταναλωτή.

Και εδώ βρίσκεται η βασική πολιτική επιλογή: Η κυβέρνηση δεν μειώνει φόρους, άρα δεν μειώνει την τιμή.

Η Ευρώπη μειώνει – η Ελλάδα επιδοτεί

Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική:

• Ιταλία: Μείωση φόρου → άμεση πτώση τιμής
• Ισπανία: Μείωση ΦΠΑ → άμεση ανακούφιση
• Πορτογαλία: Αυτόματος μηχανισμός μείωσης φόρων
• Αυστρία: Παρέμβαση και στα περιθώρια κέρδους

Στην Ελλάδα;Η τιμή μένει ψηλά και το κράτος επιστρέφει ένα μικρό μέρος… εκ των υστέρων.

Η ακρίβεια έχει ήδη περάσει παντού

Το ενεργειακό κόστος δεν μένει στην αντλία.

Έχει ήδη μεταφερθεί:

• στα μεταφορικά
• στα logistics
• στις τιμές των προϊόντων

Οι επιχειρήσεις αναπροσαρμόζουν τιμοκαταλόγους και οι καταναλωτές:

• αγοράζουν λιγότερα
• στρέφονται σε φθηνότερα προϊόντα
• κόβουν δαπάνες

Δεν πρόκειται για κρίση που έρχεται. Είναι κρίση που ήδη ζούμε.

Το «φρένο» των πλεονασμάτων

Η κυβέρνηση επικαλείται δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Με απλά λόγια:

• Δεν μειώνει φόρους για να μην χαλάσει τους στόχους πλεονάσματος
• Μεταθέτει το βάρος στον πολίτη
• Ελπίζει σε ευρωπαϊκή λύση που δεν έρχεται

Το αποτέλεσμα είναι ένα στενό, διαχειριστικό μοντέλο πολιτικής που δεν αγγίζει την ουσία.

Συμπέρασμα: Διαχείριση αντί για λύση

Η πολιτική στα καύσιμα αποτυπώνει μια ξεκάθαρη επιλογή: όχι μείωση τιμών, αλλά επιδότηση της ακρίβειας.

Το κράτος δεν παρεμβαίνει στην πηγή του προβλήματος.
Απλώς επιστρέφει ένα μικρό μέρος του κόστους που το ίδιο επιτρέπει να εκτοξεύεται.

Και έτσι, η κοινωνία πληρώνει δύο φορές:

• μία στην αντλία
• και μία στην καθημερινότητα

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον Καθημερινό Παρατηρητή