Για χρόνια, το σύστημα λειτουργούσε. Υπήρχε ροή, υπήρχαν σχέσεις, υπήρχαν «δουλειές». Κάποιοι ήξεραν πώς να βρίσκονται πάντα στη σωστή πλευρά των αποφάσεων. Και κάποιοι άλλοι φρόντιζαν να είναι οι αποφάσεις… βολικές.

Μέχρι που η δημοτική στρόφιγγα έκλεισε.

Και τότε αποκαλύφθηκε το πραγματικό πρόβλημα: όχι η απώλεια επιρροής, αλλά η απώλεια πρόσβασης. Γιατί όταν έχεις μάθει να κινείσαι γύρω από την εξουσία, η απουσία της δεν αντέχεται. Κι έτσι, η λύση που επιλέχθηκε δεν ήταν η αποχώρηση. Ήταν η… αναβάθμιση.

Από το παρασκήνιο, στο προσκήνιο. Από τον ρόλο του «ενδιάμεσου», στη φιλοδοξία του δημάρχου.Γιατί τι ζητάς όταν σου λείπουν όλα τα υπόλοιπα; Ζητάς αξίωμα. Όχι για να υπηρετήσεις ,αλλά για να πείσεις, πρώτα τον εαυτό σου, ότι μετράς.

Όχι για να υπηρετηθεί ο τόπος , ας μη γελιόμαστε. Αλλά για να μην υπάρχουν πια «ενδιάμεσοι».Να υπάρχει για φάγωμα  ,ολη η  πίτα.Για το τέλος της μεσολάβησης. Για να συγκεντρωθεί ο έλεγχος εκεί που κάποιοι πιστεύουν ότι τους ανήκει.

Και κάπου εδώ ξεκινά το πιο αποκαλυπτικό κομμάτι της ιστορίας.

Την ίδια ώρα που τα μέσα επιρροής του ,κινούνται σχεδόν μονοθεματικά απέναντι στη σημερινή δημοτική αρχή, εμφανίζεται ξαφνικά και μια άλλη «πρωτοβουλία»: ανώνυμα blog, υπόγεια χτυπήματα, στοχευμένες επιθέσεις. Όχι μόνο προς το παρόν, αλλά και προς το παρελθόν.

Γιατί; Δύο λόγοι, λέει η κοινή λογική .

Ο πρώτος: να αποδυναμωθεί κάθε πιθανός αντίπαλος πριν καν στηθεί το παιχνίδι.
Ο δεύτερος: να μην χρειαστεί να ειπωθούν πράγματα με υπογραφή.

Γιατί άλλο να ασκείς  «κριτική» και άλλο να εκτίθεσαι.Αλλο να πετάς λάσπη και άλλο να γράφεις επώνυμα. 

Blog χωρίς υπογραφή.«Πληροφορίες» χωρίς ευθύνη.
Λάσπη χωρίς πρόσωπο.

Γιατί το θάρρος τελειώνει εκεί που αρχίζει η υπογραφή.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι η τακτική. Είναι η αντίφαση.
Να επιτίθεσαι ,έστω και ανώνυμα , σε πρόσωπα και περιόδους από τις οποίες, σύμφωνα με όσα οι πάντες γνωρίζουν , ωφελήθηκες στο παρελθόν.
Να δαγκώνεις το χέρι που λένε σε τάισε και μάλιστα με εκατομμύρια . Εκεί φαίνεται όχι απλώς η πολιτική σκοπιμότητα, αλλά το μέγεθος της υποκρισίας.

Και τελικά, το ερώτημα είναι απλό:Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος για να κρατηθεί κοντά στην εξουσία;
 

Μόνο που η πόλη βλέπει.Και η πιάτσα, που κάποτε ψιθύριζε, αρχίζει να μιλάει.

Γιατί κάποια στιγμή τελειώνουν και τα προσχήματα και τα προσωπεία.

Και τότε μένει μόνο η αλήθεια:Δεν είναι όλοι για το φως.
Και όσοι δεν είναι, όσο κι αν το επιδιώκουν, πάντα προδίδονται.

Καθημερινός Παρατηρητής