Υπάρχουν λέξεις που χρησιμοποιούνται για να εξηγούν την πραγματικότητα. Και υπάρχουν και λέξεις που χρησιμοποιούνται για να την κρύβουν. Η «χρόνια παθογένεια» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Για χρόνια αποτέλεσε το πιο βολικό καταφύγιο της εξουσίας. Ένα επικοινωνιακό άλλοθι που εξηγούσε τα πάντα χωρίς να αναλαμβάνει τίποτα. Ό,τι δεν λειτουργούσε, ό,τι κατέρρεε, ό,τι σάπιζε, βαφτιζόταν «παθογένεια». Ένα αόρατο τέρας, χωρίς ευθύνη, χωρίς πρόσωπο, χωρίς κόστος.

Όμως τα άλλοθι έχουν ημερομηνία λήξης.

Και όταν μια κυβέρνηση συμπληρώνει επτά χρόνια στην εξουσία, δεν μπορεί να συνεχίζει να μιλά για «παθογένειες» του παρελθόντος. Γιατί σε αυτό το σημείο, το παρελθόν έχει ήδη γίνει δικό της παρόν.

Η επανάληψη της ίδιας αφήγησης δεν πείθει πια. Αντίθετα, εκθέτει. Γιατί κάθε φορά που επικαλούνται «παθογένειες», στην ουσία ομολογούν αποτυχία. Ομολογούν ότι δεν μπόρεσαν  ή δεν θέλησαν , να αλλάξουν τίποτα.

Και εδώ γεννάται το πραγματικό ερώτημα:

Μπορείς να επικαλείσαι «παθογένειες» όταν τις συντηρείς;
Μπορείς να καταγγέλλεις ένα σύστημα, όταν τελικά το υπηρετείς;

Διότι όταν τα ίδια φαινόμενα όχι μόνο επιβιώνουν αλλά ενισχύονται, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με ανικανότητα διαχείρισης. Έχουμε να κάνουμε με επιλογή. Με πολιτική στάση. Με συνειδητή ανοχή  ή και συνενοχή.

Η «παθογένεια» έπαψε να είναι δικαιολογία. Έγινε καθρέφτης.

Και μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη, η εικόνα είναι πλέον καθαρή:
Μια εξουσία που δεν πολέμησε το πρόβλημα, αλλά το ενσωμάτωσε.
Μια εξουσία που δεν άλλαξε το σύστημα, αλλά έγινε μέρος του.

Κι αυτό δεν είναι απλώς παταγώδη πολιτική αποτυχία.

Είναι τεράστια πολιτική ευθύνη.

Πασχάλης Θ. Τόσιος