Η διαδρομή του στο ζήτημα του Ισραήλ δεν είναι προϊόν στοχασμού ή πολιτικής ωρίμανσης. Είναι μια διαδρομή τριών πράξεων:
πρώτα υβριστής,
μετά μετανιωμένος,
σήμερα θερμός θιασώτης.

Και όλα αυτά χωρίς καμία ουσιαστική εξήγηση. Χωρίς ένα καθαρό «έκανα λάθος». Χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική για όσα ειπώθηκαν, γράφτηκαν, ειρωνεύτηκαν ή στοχοποιήθηκαν στο παρελθόν. Το παρελθόν, απλώς, σβήστηκε , όπως σβήνονται τα παλιά tweets όταν δεν βολεύουν πια.

Ο Γεωργιάδης δεν αναθεώρησε· αναπροσαρμόστηκε. Δεν άλλαξε θέση επειδή άλλαξε γνώση· άλλαξε θέση επειδή άλλαξε η πολιτική συγκυρία. Από τις θεωρίες συνωμοσίας και τις χονδροειδείς γενικεύσεις, πέρασε σε έναν άκριτο φιλοϊσραηλινό λόγο, με ύφος σχεδόν σταυροφορικό, λες και η υπερβολή είναι από μόνη της απόδειξη σοβαρότητας.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποστηρίζει σήμερα το Ισραήλ. Το πρόβλημα είναι ότι υποδύεται πως δεν υπήρξε ποτέ ο εαυτός του του χθες. Πως η μνήμη είναι επιλεκτική. Πως η πολιτική ευθύνη παραγράφεται με μια ανάρτηση και λίγη ρητορική ένταση.

Κι όμως, η πολιτική δεν είναι θέατρο μονολόγων χωρίς παρελθόν. Οι δηλώσεις μένουν. Τα βίντεο μένουν. Και κυρίως, μένει η εικόνα ενός πολιτικού που δεν κινείται με πυξίδα αξιών, αλλά με βαρόμετρο εξουσίας. Όπου φυσά ο άνεμος, εκεί και το αφήγημα.

Αν κάτι χαρακτηρίζει τελικά τον Άδωνι Γεωργιάδη, δεν είναι η συνέπεια των θέσεων του. Είναι η συνέπεια της ασυνέπειας. Και αυτή, όσο κι αν παρουσιάζεται ως «ρεαλισμός» ή «στρατηγική», δεν είναι τίποτα άλλο από πολιτικό κυνισμό , καλοδουλεμένο, θορυβώδες και απολύτως προβλέψιμο.