Δεν είναι πια απλώς πρόκληση. Είναι πολιτικός κυνισμός σε πλήρη εξέλιξη.

Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «φωτίζει» εμπλοκές δεκάδων κυβερνητικών στελεχών στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταφεύγει ξανά στο ίδιο φθηνό καταφύγιο: «διαχρονικές» και «διακομματικές» ευθύνες. Ένα αφήγημα τόσο βολικό, όσο και επικίνδυνα παραπλανητικό.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια γενική παθογένεια. Μιλάμε για ένα συγκεκριμένο σύστημα εξουσίας, που λειτούργησε με όρους κομματικού μηχανισμού διανομής χρήματος, επιρροής και εξυπηρετήσεων. Ένα σύστημα που δεν έπεσε από τον ουρανό – στήθηκε, λειτούργησε και προστατεύτηκε πολιτικά.

Και όμως, ο πρωθυπουργός επιχειρεί κάτι ακόμα πιο προκλητικό: να μοιράσει την ευθύνη σε όλους, ώστε να μη βαραίνει κανέναν. Να βάλει στο ίδιο κάδρο τους εμπλεκόμενους με αυτούς που αποκαλύπτουν. Να μετατρέψει ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό σκάνδαλο σε μια αφηρημένη «εθνική αδυναμία».Αυτό δεν είναι άμυνα. Είναι πολιτικό ξέπλυμα.

Είναι η στιγμή που η εξουσία δεν αρκείται να συγκαλύψει , επιχειρεί να ξαναγράψει την πραγματικότητα. Να πείσει ότι τίποτα δεν είναι συγκεκριμένο, τίποτα δεν είναι αποδείξιμο, τίποτα δεν έχει ονοματεπώνυμο.Μόνο που έχει.

Και όσο κι αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από λέξεις όπως «παθογένειες», η αλήθεια παραμένει πεισματικά απλή: όταν το σκάνδαλο φτάνει μέχρι τον πυρήνα της εξουσίας, δεν το μοιράζεις. Το αναλαμβάνεις.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, επέλεξε τον άλλο δρόμο.
Να γίνει όχι ο διαχειριστής της κρίσης, αλλά ο πολιτικός της χορηγός.

Ανεπανάληπτος ,όχι για όσα διορθώνει, αλλά για όσα επιχειρεί να ξεπλύνει.