Ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου πέρασε τους τελευταίους μήνες παρουσιάζοντας ως στρατηγικό άλμα για τη χώρα μια σειρά από αμφιλεγόμενες ενεργειακές επιλογές που εξυπηρετούν κυρίως αμερικανικά συμφέροντα. Με δημόσιες παρεμβάσεις και μεγαλόστομες δηλώσεις, καλλιεργήθηκε η εικόνα ότι η πλήρης ευθυγράμμιση της Ελλάδας με τις επιλογές της Ουάσιγκτον θα αποτελέσει μοχλό γεωπολιτικής και οικονομικής αναβάθμισης.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν δίστασε να υιοθετήσει χωρίς ουσιαστικές αποστάσεις την πολιτική του Donald Trump στη Μέση Ανατολή, αλλά και τη στρατηγική του Benjamin Netanyahu, καλλιεργώντας προσδοκίες ότι μέσα από αυτή την ταύτιση η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ενεργειακό κόμβο και θα αποκομίσει σημαντικά οφέλη.

Μόνο που η πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής και των αγορών ενέργειας αποδείχθηκε λιγότερο βολική για τα κυβερνητικά αφηγήματα. Η ένταση στη Μέση Ανατολή, οι αναταράξεις στις αγορές και η εκτόξευση των τιμών στα καύσιμα έφεραν γρήγορα την προσγείωση.

Και κάπως έτσι, από τις υποσχέσεις περί γεωπολιτικής ισχύος και ενεργειακής ασφάλειας, φτάσαμε ξανά στην πιο γνώριμη ελληνική «λύση»:
ένα νέο Fuel Pass για όσους δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα πανάκριβα καύσιμα.

Η εικόνα είναι σχεδόν ειρωνική. Από τα μεγάλα σχέδια και τις διεθνείς συμμαχίες, στην επιδοματική διαχείριση της ακρίβειας. Από τις υποσχέσεις για φθηνή και ασφαλή ενέργεια, σε μια πολιτική που προσπαθεί απλώς να απαλύνει τις συνέπειες των επιλογών της.

Όταν όμως η ενεργειακή πολιτική καταλήγει σε κουπόνια για να αντέξουν οι πολίτες τις τιμές των καυσίμων, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Και η εικόνα που μένει είναι τελικά απλή:μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε ενεργειακή στρατηγική, αλλά κατέληξε να μοιράζει επιδόματα.

Για γέλια  και για κλάματα.

Καθημερινός Παρατηρητής