Τι αποκαλύπτει η Haaretz

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, Ισραηλινοί σύμβουλοι με εμπειρία σε επιχειρήσεις «online influence» φέρονται να συμμετείχαν στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της ψηφιακής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας κατά την προεκλογική περίοδο του 2023. Η εφημερίδα κάνει λόγο για μεθόδους που ξεπερνούν την απλή πολιτική διαφήμιση και αγγίζουν τεχνικές χειραγώγησης του δημόσιου διαλόγου στα κοινωνικά δίκτυα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά ότι στις επαφές αυτές εμπλέκεται πρόσωπο που διατηρεί ή διατηρούσε στενή σχέση με τον Ισαάκ Χέρτσογκ, γεγονός που προσδίδει διεθνή και θεσμική διάσταση σε μια κατά τα άλλα «εσωτερική» ελληνική πολιτική υπόθεση.

Ο κρίκος-μεσάζοντας και τα Panama Papers

Το ρεπορτάζ της Haaretz φωτογραφίζει ως μεσάζοντα Έλληνα υπουργό, γνωστό στο παρελθόν από την εμπλοκή του στα Panama Papers. Πρόκειται για τον Σταύρο Παπασταύρου, σημερινό υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο οποίος ,σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα ,φέρεται να διευκόλυνε τις επαφές και τη διασύνδεση με τους Ισραηλινούς συμβούλους.

Ο ίδιος δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια επί των συγκεκριμένων ισχυρισμών. Ωστόσο, η αναφορά στο όνομά του ανασύρει μνήμες από μια εποχή όπου offshore δομές, πολιτική εξουσία και θεσμική ανοχή συνυπήρχαν χωρίς επαρκείς απαντήσεις.

Από τις παρακολουθήσεις στη χειραγώγηση

Οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται να «κουμπώσουν» με το σκάνδαλο των υποκλοπών μέσω του λογισμικού Predator, στο οποίο επίσης υπήρχε ισραηλινός τεχνολογικός και επιχειρηματικός απόηχος. Τότε, η κυβέρνηση μίλησε για «νόμιμες επισυνδέσεις» και μεμονωμένες αστοχίες. Σήμερα, όμως, η εικόνα που σχηματίζεται είναι πιο βαριά: ένα σύστημα εξουσίας που, αντί να πείθει πολιτικά, επενδύει στον έλεγχο , είτε της ιδιωτικής επικοινωνίας είτε της ψηφιακής σφαίρας.

Τα ερωτήματα που μένουν ανοιχτά

Το δημοκρατικό βάρος της υπόθεσης δεν εξαντλείται στις αποκαλύψεις. Αντίθετα, γεννά κρίσιμα ερωτήματα:

• Ποια ακριβώς μορφή είχε αυτή η συνεργασία και με ποια χρηματοδότηση;

• Χρησιμοποιήθηκαν δίκτυα ψευδολογαριασμών ή τεχνικές παραπληροφόρησης;

• Ποιος έδωσε την πολιτική εντολή και ποιος έλεγξε τη νομιμότητα των πρακτικών;

Μέχρι σήμερα, το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει δώσει πειστικές απαντήσεις. Η σιωπή, όμως, σε τόσο σοβαρά ζητήματα δεν είναι ουδετερότητα· είναι πολιτική στάση.

Μια εικόνα που συμπληρώνεται

Από όπου κι αν πιάσει κανείς αυτή την υπόθεση ,παρακολουθήσεις, offshore διαδρομές, ψηφιακή προπαγάνδα ,το συμπέρασμα είναι το ίδιο: η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να αντιμετώπισε την εξουσία όχι ως πεδίο λογοδοσίας, αλλά ως μηχανισμό ελέγχου. Και αυτό, σε μια δημοκρατία, δεν είναι απλώς πολιτικό ζήτημα. Είναι θεσμικός συναγερμός.

Ρεπορτάζ – Έρευνα
Πασχάλης Θ. Τόσιος