Η ποινική δίωξη αφορά τη στάση του απέναντι στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όταν επέλεξε να μην εμφανιστεί κατά την πρώτη κλήση του να καταθέσει, αποστέλλοντας υπόμνημα και επικαλούμενος το δικαίωμα της σιωπής.

Η συμπεριφορά του χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως προκλητική και θρασεία, καθώς ένας από τους πλέον προβεβλημένους «αγροτοπατέρες» της χώρας φάνηκε να αντιμετωπίζει τη θεσμική διαδικασία με αλαζονεία και περιφρόνηση. Σε μια περίοδο που ο αγροτικός κόσμος ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και αποκατάσταση της αξιοπιστίας των μηχανισμών επιδοτήσεων, η εικόνα ενός ισχυρού συνδικαλιστή που αρνείται να λογοδοτήσει ενώπιον της Βουλής ενίσχυσε το αίσθημα κοινωνικής αγανάκτησης.

Το παράδοξο και βαθιά πολιτικό  στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι η Δικαιοσύνη καλείται να εξετάσει την απείθεια, ενώ η δημόσια συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το ίδιο το σκάνδαλο των επιδοτήσεων. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που συνδέθηκε με μία από τις πλέον πολύκροτες υποθέσεις διαχείρισης αγροτικών κονδυλίων κινδυνεύει να δικαστεί για την άρνησή του να παρουσιαστεί, και όχι για το περιεχόμενο των αποκαλύψεων που σημάδεψαν την υπόθεση.

Η δίκη έχει οριστεί για τις 30 Μαρτίου στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ενώ εκκρεμεί και δεύτερη δικογραφία σχετικά με τη στάση του κατά τη μεταγενέστερη εμφάνισή του στην Εξεταστική.

Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει ένα ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν πρόσωπα που βρέθηκαν στο επίκεντρο καταγγελιών για τη διαχείριση δημόσιου χρήματος να εμφανίζονται τελικά αντιμέτωπα με τη Δικαιοσύνη για δευτερεύουσες πτυχές των υποθέσεων; Και πόσο τελικά προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον όταν η λογοδοσία περιορίζεται σε διαδικαστικά αδικήματα;

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα ενός ισχυρού, δεξιού αγροτοσυνδικαλιστή που επιλέγει να αμφισβητήσει ευθέως τους θεσμούς, αντί να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις, αποτελεί μια ακόμη πληγή στην ήδη τραυματισμένη αξιοπιστία του αγροτικού συνδικαλισμού.