Υπάρχουν καθεστώτα που λογοκρίνουν την αλήθεια.
Και υπάρχουν καθεστώτα που την ξαναγράφουν από την αρχή.

Στην Ελλάδα της «αριστείας», δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις τις λέξεις.
Αρκεί να τις διαστρεβλώσεις.

Οι υποκλοπές έγιναν «νόμιμες επισυνδέσεις».
Ο χαφιεδισμός βαφτίστηκε «υπόθεση ιδιωτών».
Το έγκλημα των Τεμπών ξέπλυνε τη συνείδηση κάποιων ως «ατύχημα».
Το μπάζωμα έγινε «διαδικασία».
Η συγκάλυψη «διερεύνηση».

Και κάπως έτσι, η γλώσσα μετατράπηκε σε εργαλείο συγκάλυψης ,όχι περιγραφής.

Η λαμογιά; «Παθογένεια».
Η κατάχρηση εξουσίας; «Βαθύ κράτος».
Η φτωχοποίηση; «σταθερότητα».
Ο εργασιακός μεσαίωνας; «ευελιξία».
Τα ψίχουλα; «αυξήσεις».
Τα ράντζα; «επικουρικές λύσεις».

Η ανικανότητα βαφτίστηκε «επιτελικότητα».
Η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα βαφτίστηκε «άμυνα».
Η πλήρης γεωπολιτική πρόσδεση βαφτίστηκε «μη εμπλοκή».

Και τώρα, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το έργο κορυφώνεται.

Το ρουσφέτι έγινε «εξυπηρέτηση πολίτη».
Η κομματοκρατία «θεσμική παρέμβαση».
Ο Γκρούεζας… «ενεργός βουλευτής».

Και όλοι μαζί, με θράσος που ξεπερνά κάθε προηγούμενο, ζητούν και τα ρέστα.

Δεν είναι απλώς πολιτική υποκρισία.Είναι πολιτική απάτη με λεξιλογικό manual.

Γιατί όταν αλλάζεις τις λέξεις, προσπαθείς να αλλάξεις και την πραγματικότητα.
Και όταν η κοινωνία συνηθίσει τη διαστρέβλωση, τότε η διαφθορά παύει να σοκάρει , γίνεται ρουτίνα.

Αυτό είναι το πραγματικό τους επίτευγμα.Όχι ότι έκρυψαν την αλήθεια.
Αλλά ότι προσπαθούν να την κάνουν… αποδεκτή.

Γι’ αυτό, ας τελειώνουμε με τα προσχήματα.

Η «αριστεία» τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλοστημένο αφήγημα εξουσίας.
Ένα λεκτικό ξέπλυμα της παρακμής.Ένα πολιτικό άλλοθι για τα πάντα.

Κι αν κάποιος επιμένει να τη χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη, καλό είναι να θυμάται τα πραγματικά της συνώνυμα:

Ξεφτίλα.
Ξεδιαντροπιά.
Ξετσιπωσιά.