«Διάλογος» με προϋποθέσεις: όταν η πρόσκληση της κυβέρνησης ακυρώνει τη συζήτηση

«Διάλογος», αλλά με ανοιχτούς δρόμους και «αντιπροσωπευτικούς» συνομιλητές Η θέση ότι ο διάλογος μπορεί να ξεκινήσει μόνο εφόσον είναι ανοιχτοί οι δρόμοι μετατρέπει την ίδια την κινητοποίηση σε προαπαιτούμενο υποχώρησης. Στην πράξη, πρόκειται για μονομερή όρο που αποδυναμώνει το βασικό διαπραγματευτικό μέσο των αγροτών. Παράλληλα, η αναφορά σε «αντιπροσωπευτικούς» εκπροσώπους αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κυβερνητικής επιλογής συνομιλητών, αποκλείοντας φωνές που δεν θεωρούνται «βολικές». Η εικόνα που σχηματίζεται δεν είναι αυτή ενός ανοιχτού τραπεζιού, αλλά ενός πλαισίου όπου οι κανόνες τίθενται αποκλειστικά από τη μία πλευρά. Η συνάντηση της 13ης Ιανουαρίου Η πρόσκληση για συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης στις 13 Ιανουαρίου παρουσιάζεται ως κορυφαία κίνηση καλής θέλησης. Ωστόσο, η ημερομηνία και το πλαίσιο καθορίζονται μονομερώς, χωρίς να προηγηθεί ουσιαστική συνεννόηση για την ατζέντα ή τους όρους της συζήτησης. Σε αυτό το περιβάλλον, η συνάντηση κινδυνεύει να περιοριστεί σε έναν τυπικό κύκλο δηλώσεων, χωρίς πραγματική δυνατότητα διαπραγμάτευσης. «Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος» Η κυβερνητική διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικό περιθώριο για πρόσθετα μέτρα λειτουργεί ως προαναγγελία αποτελέσματος. Όταν η τελική απάντηση έχει δοθεί πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση, ο διάλογος χάνει το ουσιαστικό του περιεχόμενο. Οι αγρότες ακούν ότι το πλαίσιο είναι κλειστό, ανεξαρτήτως των επιχειρημάτων ή των στοιχείων που θα καταθέσουν. «Ο κόμπος έφτασε στο χτένι» Η αναφορά σε «ανοχή που εξαντλείται» προσθέτει έναν τόνο πίεσης και έμμεσης απειλής. Αντί να λειτουργεί ως γέφυρα αποκλιμάκωσης, ενισχύει το κλίμα αντιπαράθεσης και δυσπιστίας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια συνεννόησης. Συμπέρασμα Συνολικά, το κυβερνητικό μήνυμα συγκροτεί έναν «διάλογο υπό όρους»: – με προαπαιτούμενη την υποχώρηση των κινητοποιήσεων, – με αυστηρά καθορισμένο χρόνο και πλαίσιο, – με εκ των προτέρων αποκλεισμό ουσιαστικών λύσεων, – και με υπαινιγμούς πίεσης προς όσους επιμένουν. Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια, αλλά απαντήσεις για την επιβίωσή τους μέσα σε ένα περιβάλλον αυξημένου κόστους και αβεβαιότητας. Ένας πραγματικός διάλογος προϋποθέτει ισοτιμία, ανοιχτή ατζέντα και διάθεση αναζήτησης λύσεων. Χωρίς αυτά, η πρόσκληση κινδυνεύει να εκληφθεί όχι ως γέφυρα συνεννόησης, αλλά ως τελεσίγραφο με θεσμικό λεξιλόγιο.