Πρώτη στη σειρά των δημοσιεύσεων είναι η εισήγηση του Γιάννη  Μυλόπουλου, Καθηγητή και πρώην Πρύτανη του ΑΠΘ, με τίτλο «Βιώσιμη Διαχείριση Νερού στη Π.Ε. Σερρών. Προβλήματα και προοπτικές». Μια παρέμβαση με σαφές επιστημονικό και πολιτικό αποτύπωμα, που θέτει τις βάσεις για έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και άσκησης πολιτικής γύρω από το νερό.

Σύμφωνα με τον κ. Μυλόπουλο, η διαχείριση των υδατικών πόρων μπορεί να θεωρηθεί συμβατή με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης μόνο εφόσον πληρούνται τέσσερις βασικές προϋποθέσεις.

Πρώτον, το νερό οφείλει να παραμένει κοινό και δημόσιο αγαθό. Ως περιορισμένα ανανεώσιμος και εξαντλήσιμος φυσικός πόρος, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εμπορεύσιμο προϊόν. Οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης του νερού, αλλά και ευρύτερα των οικοσυστημάτων και των φυσικών πόρων, βρίσκονται –όπως υπογράμμισε– εκτός λογικής αειφορίας και οδηγούν σε κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανισορροπίες.

Δεύτερον, απαιτείται ολοκληρωμένη διαχείριση σε επίπεδο λεκάνης απορροής. Ο αποσπασματικός σχεδιασμός, ιδιαίτερα στα αντιπλημμυρικά έργα, αποδεικνύεται αναποτελεσματικός όταν δεν συνοδεύεται από παρεμβάσεις στα ανάντη ορεινά τμήματα, όπου συγκεντρώνονται οι μεγάλες υδατικές ποσότητες. Έργα δασοκάλυψης, φυτοκάλυψης και ήπιες παρεμβάσεις συγκράτησης του νερού αποτελούν προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητα οποιουδήποτε έργου στα πεδινά. Οι παρεμβάσεις «τοπικής εμβέλειας», που συχνά εξυπηρετούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες, δεν απαντούν στο πρόβλημα.

Τρίτον, κομβικής σημασίας είναι η στροφή από τη διαχείριση της προσφοράς στη διαχείριση της ζήτησης. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: μετά το 1950, η παγκόσμια κατανάλωση νερού εξαπλασιάστηκε, ενώ ο πληθυσμός μόλις διπλασιάστηκε. Στην Ελλάδα, το 85% της ετήσιας κατανάλωσης αφορά την άρδευση, με απώλειες που αγγίζουν το 50% λόγω πεπαλαιωμένων δικτύων. Η συνεχής αναζήτηση νέων πηγών, μέσω γεωτρήσεων, χαρακτηρίστηκε αδιέξοδη και αντιοικονομική. Αντίθετα, η αποθήκευση πλημμυρικών απορροών, ο εκσυγχρονισμός των αρδευτικών έργων και ο έλεγχος των απωλειών συνιστούν τη ραχοκοκαλιά μιας βιώσιμης πολιτικής.

Τέλος, ο κ. Μυλόπουλος ανέδειξε την ανάγκη για αποκεντρωμένη και συμμετοχική διαχείριση. Η λήψη αποφάσεων πρέπει να γίνεται στο χαμηλότερο δυνατό διοικητικό επίπεδο, με τη συμμετοχή όλων των χρηστών του νερού, ώστε οι πολιτικές να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Η πρωτοβουλία των «Ενεργών Πολιτών Σερρών – Myseety» αναδεικνύει ότι το ζήτημα του νερού δεν είναι τεχνικό μόνο, αλλά βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Σε μια Περιφερειακή Ενότητα που βιώνει έντονα τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης, η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να μείνει στα λόγια.