Η δίκη για τη δολοφονική επίθεση που στοίχισε τη ζωή στον Γιώργο Λυγγερίδη δεν αποκαλύπτει μόνο την αγριότητα των γεγονότων της 7ης Δεκεμβρίου 2023. Αναδεικνύει, με όλο και πιο έντονο τρόπο, ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο πεδίο: τις ευθύνες εντός της ίδιας της αστυνομικής ιεραρχίας.

Οι καταθέσεις αστυνομικών στο ακροατήριο σκιαγραφούν μια εικόνα που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Ένας αστυνομικός διευθυντής φέρεται σύμφωνα με μαρτυρίες, όχι απλώς να μην διευκόλυνε την επιχειρησιακή διαχείριση, αλλά να απέκρυψε κρίσιμες πληροφορίες και να παρενέβη σε εντολές που στόχευαν στον έλεγχο και τη σύλληψη των δραστών.

Η κατάθεση της επικεφαλής διμοιρίας είναι αποκαλυπτική. Παρά τις σαφείς ενδείξεις επικείμενων επεισοδίων, όταν οργανωμένοι οπαδοί αποχωρούσαν κουκουλοφόροι από το πέταλο, δεν της επετράπη να κινηθεί προληπτικά. Όταν η κατάσταση εκτραχύνθηκε και ο τραυματισμός του Λυγγερίδη έγινε γνωστός, αναγκάστηκε να ενεργήσει χωρίς έγκριση. Μια απόφαση που, όπως προκύπτει, ελήφθη εκτός της επίσημης διοικητικής αλυσίδας.

Την ίδια ώρα, άλλες καταθέσεις ενισχύουν την εικόνα επιχειρησιακής ασυνεννοησίας  ή και κάτι χειρότερο. Από το Κέντρο Επιχειρήσεων δόθηκε σαφής εντολή: κανείς να μην αποχωρήσει χωρίς έλεγχο. Κι όμως, σύμφωνα με μαρτυρίες, ο συγκεκριμένος αστυνομικός διευθυντής φέρεται να απαγόρευσε ελέγχους σε οχήματα και αποστολές, δημιουργώντας «τρύπες» σε μια κρίσιμη επιχείρηση.

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι πράξεις  είναι η συνολική εικόνα. Μια εικόνα που περιγράφει μια επίθεση οργανωμένη, μεθοδική, σχεδιασμένη με γνώση των αστυνομικών δυνάμεων και των αντιδράσεών τους. Και απέναντι σε αυτήν, μια αστυνομική λειτουργία που, αντί να λειτουργήσει συντεταγμένα, παρουσιάζει ρήγματα, αντιφάσεις και σύμφωνα με τις καταθέσεις, παρεμβάσεις που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένα ακόμη στοιχείο προκαλεί έντονη αίσθηση: μόλις έναν μήνα μετά τα γεγονότα, ο ίδιος αστυνομικός διευθυντής αποστρατεύτηκε, λαμβάνοντας ταυτόχρονα προαγωγή στον βαθμό του ταξίαρχου. Μια εξέλιξη που, υπό το φως των όσων κατατίθενται σήμερα, αποκτά διαφορετική βαρύτητα και τροφοδοτεί εύλογες απορίες.

Η δίκη συνεχίζεται, όμως το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο το «ποιος πέταξε τη φωτοβολίδα». Αφορά το αν υπήρξαν λάθη, παραλείψεις ή και συνειδητές επιλογές που εμπόδισαν την αποτροπή ή τη διερεύνηση της επίθεσης.

Γιατί, αν οι καταθέσεις αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η υπόθεση Λυγγερίδη δεν θα αποτελεί μόνο μια τραγωδία οπαδικής βίας. Θα αποτελεί και μια σκοτεινή υπόθεση ευθυνών μέσα στο ίδιο το κράτος.