Αν κάποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει «διοικητική αδιαφορία» σε όλο της το μεγαλείο, δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα στον Δήμο Ηράκλειας.
Όχι, δεν χρειάζεται κάποιο ειδικό ρεπορτάζ.Αρκεί μια απλή διαδρομή.Μία καθημερινή μετακίνηση.Ένα περπάτημα.
Και τότε θα δει την πραγματικότητα: δρόμοι διαλυμένοι, οδοστρώματα που θυμίζουν εγκαταλελειμμένες επαρχιακές αρτηρίες περασμένων δεκαετιών, λακκούβες που δεν αποφεύγονται .
Σε πολλά χωριά, αλλά και στην ίδια την έδρα του δήμου, η κατάσταση της εσωτερικής οδοποιίας δεν είναι απλώς κακή. Είναι επικίνδυνη. Και αυτή η λέξη δεν είναι υπερβολή. Είναι περιγραφή.
Οι πολίτες διαμαρτύρονται.Οι οδηγοί αγανακτούν.Οι πεζοί φοβούνται.
Και οι ηλικιωμένοι ή οι συμπολίτες μας με κινητικά προβλήματα;Απλώς… αποκλείονται.
Για αυτούς, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε άσκηση επιβίωσης.
Μια απλή μετακίνηση γίνεται εμπόδιο. Μια βόλτα, ρίσκο. Μια ανάγκη, ταλαιπωρία.
Και η διοίκηση; Η διοίκηση παρακολουθεί ή για να είμαστε πιο ακριβείς, η διοίκηση «κατανοεί το πρόβλημα».
Γιατί κάπως έτσι απαντούν οι αρμόδιοι. Με κατανόηση. Με συμπάθεια. Με ύφος σχεδόν… επιστημονικής παρατήρησης.
Και όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, επιστρατεύεται το απόλυτο επιχείρημα: «Δεν υπάρχουν πόροι».
Ένα επιχείρημα τόσο βολικό, που έχει γίνει πλέον μόνιμη κασέτα.
Το επαναλαμβάνουν οι αντιδήμαρχοι με αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Το αναπαράγουν οι δημοτικοί σύμβουλοι με σχεδόν συγκινητική συνέπεια.
Λες και έχουν εκπαιδευτεί.Λες και κάποιος τους έχει πει:«Αυτό θα λέτε. Τίποτα παραπάνω.»
Και το λένε.Χωρίς ερωτήματα.Χωρίς αμφισβήτηση.
Χωρίς την παραμικρή διάθεση να διεκδικήσουν, να πιέσουν, να συγκρουστούν.
Γιατί άλλωστε; Η ευθύνη είναι πάντα… αλλού.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.Οι δημότες πληρώνουν.Και πληρώνουν ακριβά.
Ο Δήμος Ηράκλειας συγκαταλέγεται στους δήμους με τα υψηλότερα δημοτικά τέλη. Οι πολίτες βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για υπηρεσίες που δεν ανταποκρίνονται ούτε στα βασικά.
Και τότε προκύπτει το εύλογο ερώτημα: Αν δεν υπάρχουν πόροι για τους δρόμους, πού ακριβώς πηγαίνουν;
Γιατί οι λακκούβες δεν είναι θεωρία.Δεν είναι «αντικειμενικές δυσκολίες».Δεν είναι «τεχνικά ζητήματα».
Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
Επιλογών που αφήνουν την καθημερινότητα των πολιτών στο περιθώριο και προτεραιοποιούν αλλού. Εκεί που ίσως έχει μεγαλύτερη επικοινωνιακή αξία, αλλά σαφώς μικρότερη ουσία.
Και κάπως έτσι, ο Δήμος Ηράκλειας συνεχίζει να λειτουργεί με μια διοίκηση που μοιάζει περισσότερο με διαχειριστή δικαιολογιών, παρά με φορέα λύσεων.
Με αντιδημάρχους που περιορίζονται στον ρόλο του… αναμεταδότη.
Με συμβούλους που ακολουθούν, χωρίς να προηγούνται.
Με μια λογική «να περάσει η θητεία», αντί «να αλλάξει ο τόπος».
Όμως οι δρόμοι δεν περιμένουν.Και οι πολίτες, ακόμη λιγότερο.
Γιατί όταν ένας δήμος δεν μπορεί να εξασφαλίσει το αυτονόητο , ασφαλείς και λειτουργικούς δρόμους , τότε δεν υπάρχει καμία δικαιολογία που να στέκει.Υπάρχει μόνο μία λέξη:
Αποτυχία.
Και αυτή, όσο κι αν επιχειρείται να καλυφθεί πίσω από έλλειψη πόρων και υπηρεσιακές αδυναμίες, είναι πλέον ορατή παντού.
Σε κάθε λακκούβα.Σε κάθε σπασμένο οδόστρωμα.Σε κάθε πολίτη που αισθάνεται ότι πληρώνει… για να μην εξυπηρετείται.
