Και κάπως έτσι, εν μέσω μιας νέας κρίσης που ήδη δείχνει τα δόντια της, εμφανίζεται ,όλως τυχαίως,μια «συσπείρωση» γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, με ποσοστά που ξεπερνούν το 30%. Το γνωστό όριο-ορόσημο, που περισσότερο εξυπηρετεί το αφήγημα παρά αποτυπώνει την κοινωνία.

Η συνταγή επίσης γνωστή: αναγωγές αναποφάσιστων με γενναιοδωρία, «διορθώσεις» που πάντα καταλήγουν προς μία κατεύθυνση και μια στατιστική ευελιξία που θα ζήλευε και ο πιο δημιουργικός λογιστής.

Οι αναποφάσιστοι βαφτίζονται σχεδόν αυτόματα εν δυνάμει ψηφοφόροι της κυβέρνησης και το αποτέλεσμα; Ποσοστά που φουσκώνουν πιο εύκολα κι από τους λογαριασμούς ρεύματος.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.Η πραγματική οικονομία δεν απαντά σε τηλεφωνικές έρευνες.
Απαντά στους λογαριασμούς.Και εκεί, η «συσπείρωση» μετριέται σε ευρώ, όχι σε ποσοστά.

Το Μαξίμου και οι πρόθυμοι δημοσκόποι μπορούν να στήνουν όποια εικόνα θέλουν. Να βαφτίζουν τη φθορά «ανθεκτικότητα» και την κοινωνική πίεση «σταθερότητα». Να πουλάνε χρόνο με δημοσκοπικά δελτία.

Αλλά ο χρόνος αυτός τελειώνει.

Γιατί όταν οι συνέπειες της ενεργειακής και γεωπολιτικής κρίσης γίνουν απτές ,όταν οι πολίτες αρχίσουν να πληρώνουν στην πράξη τις επιλογές της κυβέρνησης και τη συμπόρευση με διεθνείς στρατηγικές που έχουν κόστος, τότε τα γραφήματα θα πάψουν να είναι εργαλείο διαχείρισης εντυπώσεων.Και θα γίνουν καταγραφή δυσαρέσκειας.

Η «φωτογραφία της στιγμής» θα σκιστεί μπροστά στην πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Και τότε, το 30% θα αποδειχθεί αυτό που πραγματικά είναι:
όχι πολιτική κυριαρχία, αλλά μια καλοστημένη ψευδαίσθηση.

Γιατί η κοινωνία δεν ζει σε πίνακες.
Ζει στην πίεση.Και όταν αυτή ξεχειλίσει, δεν διορθώνεται με αναγωγές.

Π.Τ