Δρόμοι-ναρκοπέδια: Όταν η καθημερινότητα των Σερρών παραδίδεται στην εργολαβική αυθαιρεσία
Όσο κι αν η δημοτική αρχή επιχειρεί εκ των υστέρων να διαχειριστεί τις επικοινωνιακές και ουσιαστικές πιέσεις, η πραγματικότητα στους δρόμους της πόλης παραμένει αμείλικτη. Ένα συμπέρασμα μοιάζει πλέον αδιαμφισβήτητο: η συστηματική αδιαφορία συγκεκριμένων εργολαβικών εταιρειών αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρή από την όποια πολιτική βούληση των αιρετών να επιβάλουν την τάξη. Η εικόνα του οδικού δικτύου εκπέμπει ένα ξεκάθαρο σήμα κινδύνου, αφήνοντας την αίσθηση πως η πόλη παραδίδεται σε συμφέροντα χωρίς κανέναν ουσιαστικό θεσμικό έλεγχο.
Όσο κι αν η δημοτική αρχή επιχειρεί εκ των υστέρων να διαχειριστεί τις επικοινωνιακές και ουσιαστικές πιέσεις, η πραγματικότητα στους δρόμους της πόλης παραμένει αμείλικτη. Ένα συμπέρασμα μοιάζει πλέον αδιαμφισβήτητο: η συστηματική αδιαφορία συγκεκριμένων εργολαβικών εταιρειών αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρή από την όποια πολιτική βούληση των αιρετών να επιβάλουν την τάξη. Η εικόνα του οδικού δικτύου εκπέμπει ένα ξεκάθαρο σήμα κινδύνου, αφήνοντας την αίσθηση πως η πόλη παραδίδεται σε συμφέροντα χωρίς κανέναν ουσιαστικό θεσμικό έλεγχο.
Η θεωρία των δελτίων τύπου συντρίβεται στην άσφαλτο
Παρά τις συνεχείς, καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της δημοτικής αρχής για δήθεν «έλεγχο των εργολάβων» και «σταδιακή αποκατάσταση του δικτύου», η κατάσταση επί του πεδίου παραμένει απαράδεκτη. Τα επικοινωνιακά αφηγήματα καταρρέουν με πάταγο μπροστά στην ωμή πραγματικότητα που βιώνει όποιος κυκλοφορεί στην πόλη.
Το πρόβλημα, μάλιστα, δεν αφορά μόνο την ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων, αλλά αποτελεί και μια θλιβερή «κάρτα επίσκεψης» για τους επισκέπτες των Σερρών. Ένας τουρίστας ή ένας επαγγελματίας που έρχεται στην πόλη, αντί να αντικρίσει μια φιλόξενη και σύγχρονη επαρχιακή πρωτεύουσα, έρχεται αντιμέτωπος με μια εικόνα εγκατάλειψης. Η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει κανείς είναι αυτή μιας πόλης «υπό ομηρεία» από κακοτεχνίες, γεγονός που πλήττει ανεπανόρθωτα την εικόνα και την τουριστική ταυτότητα της περιοχής.
Η καθημερινή «Οδύσσεια» και το μοντέλο «Σέρρες 2.0»
Ο Σερραίος πολίτης καλείται καθημερινά να επιβιώσει σε έναν ιδιότυπο στίβο μαχών. Από τη μία πλευρά, έρχεται αντιμέτωπος με επικίνδυνες παγίδες: βαθιές λακκούβες, κακοτεχνίες, πρόχειρες και «ξεφτισμένες» ασφαλτοστρώσεις. Από την άλλη, καλείται να είναι απόλυτα συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις, πληρώνοντας κανονικά φόρους, τέλη και δημοτικά ανταποδοτικά , λες και κινείται σε μια πόλη-πρότυπο.
Αντί γι' αυτό, οι Σέρρες της καθημερινότητας θυμίζουν περισσότερο ένα απογοητευτικό «μοντέλο 2.0»: μια ιδιότυπη αποικιοκρατική αναβάθμιση, όπου οι μόνοι που προοδεύουν και ευημερούν είναι εκείνοι που εισπράττουν τα κονδύλια, και όχι οι άνθρωποι που ζουν και κινούνται σε αυτήν.
Τα κρίσιμα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις
Η δημοσιογραφική έρευνα της εφημερίδας μας ανοίγει τον φάκελο των δημόσιων έργων και θέτει στο προσκήνιο τα εξής καίρια ερωτήματα:
Ποιος ελέγχει την ποιότητα και την εξέλιξη των έργων στους σερραϊκούς δρόμους;
Ποιος υπογράφει τις παραλαβές αυτών των δρόμων;
Ποια αρμόδια υπηρεσία θεωρεί «ολοκληρωμένη» μια εμφανώς άθλια ασφαλτόστρωση ή ένα ημιτελές και επικίνδυνο οδόστρωμα;
Ένα πρόβλημα βαθιά πολιτικό
Οι δεκάδες καταγγελίες που φτάνουν καθημερινά στη σύνταξή μας αποδεικνύουν ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς αισθητικό ή λειτουργικό. Είναι ένα πρόβλημα βαθιά πολιτικό και θεσμικό. Αν κάποιοι υπεύθυνοι ή εργολάβοι θεωρούν ότι οι Σερραίοι θα συμβιβαστούν με την παρακμή, συνηθίζοντας τις λακκούβες, τις επικίνδυνες στροφές και τις διαλυμένες υποδομές, είναι βαθιά γελασμένοι.
Η πόλη δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός εργολάβου, ούτε όσων επιλέγουν να τους καλύπτουν με τη σιωπή ή την ανοχή τους. Οι Σέρρες ανήκουν στους ανθρώπους τους. Και αυτοί οι άνθρωποι ,κάτοικοι και επισκέπτες, αξίζουν, αν μη τι άλλο, ασφαλείς δρόμους και όχι παγίδες.
