Η εικόνα που επιχειρεί να παρουσιάσει το υπουργείο Υγείας για το ΕΚΑΒ και συνολικά για τη δημόσια Υγεία δεν αντέχει στη δοκιμασία της πραγματικότητας. Πίσω από τα δελτία Τύπου, τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και τους πανηγυρικούς τόνους, αποκαλύπτεται ένα σύστημα στα όρια της λειτουργικής κατάρρευσης, με ασθενοφόρα εκτός μάχης, πληρώματα εξαντλημένα και πολίτες που πληρώνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά ,το τίμημα.

Κεντρικό πρόσωπο αυτής της αντίφασης είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος ως υπουργός Υγείας επιμένει να μιλά για «αναβάθμιση» και «μεταρρυθμίσεις», την ώρα που το ΕΚΑΒ λειτουργεί με ελλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την έννοια της έγκαιρης επείγουσας φροντίδας.

Το περιστατικό που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου

Η υπόθεση ασθενοφόρου δωρεάς που παρέμεινε έξι μήνες ακινητοποιημένο σε συνεργείο στο Μεσολόγγι , μακριά από την επιχειρησιακή του χρήση, δεν είναι απλώς ένα «κακό παράδειγμα». Είναι η συμπύκνωση ενός συστήματος όπου:

• η συντήρηση καθυστερεί,

• η γραφειοκρατία παραλύει,

• και η ευθύνη χάνεται στη διοικητική αλυσίδα.

Όταν ακόμη και ένα καινούργιο, δωρηθέν όχημα δεν μπορεί να επιστρέψει εγκαίρως στον δρόμο, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό και δομικό.

Πανελλαδική εικόνα: ένα ΕΚΑΒ σε μόνιμη «έκτακτη ανάγκη»

Σε όλη τη χώρα καταγράφεται το ίδιο μοτίβο:

• Παλαιωμένος στόλος με συχνές βλάβες.

• Ασθενοφόρα καθηλωμένα για εβδομάδες ή μήνες.

• Έλλειψη πληρωμάτων, που αφήνει οχήματα ανενεργά ακόμη κι όταν είναι τεχνικά έτοιμα.

Σε νησιωτικές και απομακρυσμένες περιοχές, η κατάσταση είναι οριακή. Υπάρχουν βάρδιες με ένα μόνο διαθέσιμο ασθενοφόρο, ενώ σε έκτακτες ανάγκες η κοινωνία αναγκάζεται να αυτοσχεδιάζει. Το αποτέλεσμα είναι αυξημένοι χρόνοι ανταπόκρισης και μια αίσθηση ανασφάλειας που διαβρώνει την εμπιστοσύνη στο δημόσιο σύστημα.

Όταν το κενό γεμίζει από ιδιώτες

Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η πολιτική διάσταση του προβλήματος. Η αποδυνάμωση του ΕΚΑΒ δεν μένει ουδέτερη. Δημιουργεί χώρο για:

• ιδιωτικές εταιρείες διακομιδών,

• «λύσεις ανάγκης» με υψηλό κόστος,

• μετατροπή του ασθενή σε πελάτη.

Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι ένας μηχανισμός γνωστός:
όταν το δημόσιο υποχωρεί, η αγορά προχωρά.

Και έτσι, το κόστος της υγειονομικής ασφάλειας μετακυλίεται από την πολιτεία στον πολίτη. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά.

Η επικοινωνία ως υποκατάστατο πολιτικής

Ο Άδωνις Γεωργιάδης επενδύει συστηματικά στην επικοινωνία. Όμως η υγεία δεν μετριέται με likes και δηλώσεις. Μετριέται:

• σε λεπτά αναμονής,

• σε διαθέσιμα πληρώματα,

• σε ασθενοφόρα που φτάνουν  ή δεν φτάνουν εγκαίρως.

Όταν η καθημερινότητα διαψεύδει την εικόνα, τότε η εικόνα καταρρέει.

Και οι Σέρρες στο ίδιο έργο θεατές

Στον νομό Σερρών, η κατάσταση δεν διαφέρει. Η γεωγραφία, οι αποστάσεις, τα χωριά και οι αγροτικές περιοχές απαιτούν ισχυρό και επαρκές ΕΚΑΒ. Αντί γι’ αυτό, το σύστημα λειτουργεί χάρη στο φιλότιμο και την υπερπροσπάθεια των διασωστών.

Το Γενικό Νοσοκομείο Σερρών επιβαρύνεται άμεσα όταν οι διακομιδές καθυστερούν, ενώ περιστατικά και καταγγελίες των τελευταίων ετών δείχνουν πόσο επικίνδυνο είναι να λειτουργεί η επείγουσα φροντίδα «στο όριο».

Η περιφέρεια πληρώνει πρώτη τις επιλογές της κεντρικής πολιτικής. Και αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αθώο.

Συμπέρασμα: πολιτική ευθύνη χωρίς άλλοθι

Το ΕΚΑΒ δεν αποδυναμώνεται από αμέλεια.
Αποδυναμώνεται μέσα σε ένα πλαίσιο επιλογών που θεωρούν τη δημόσια Υγεία κόστος και όχι επένδυση.

Όσο η κυβέρνηση και το υπουργείο Υγείας επιμένουν να παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα επιτυχίας, τόσο η πραγματικότητα θα τους διαψεύδει – στους δρόμους, στα επείγοντα, στα ασθενοφόρα που δεν φτάνουν.

Και αυτή η διάψευση έχει ένα όνομα και μια πολιτική υπογραφή.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον Καθημερινός Παρατηρητής