Απέναντι σε αυτή την εικόνα, η στάση της Μιλένα Αποστολάκη υπήρξε καταλυτική. Με στοχευμένες, καθαρές και απολύτως θεσμικές ερωτήσεις, ανέδειξε τις αντιφάσεις και τα κενά της κατάθεσης, αποδομώντας στην πράξη ένα αφήγημα που περισσότερο έμοιαζε με προσπάθεια αποενοχοποίησης πολιτικών ευθυνών παρά με συμβολή στη διερεύνηση της αλήθειας.

Η Αποστολάκη έθεσε το βασικό ερώτημα που κάποιοι επιχείρησαν να παρακάμψουν: πώς είναι δυνατόν να περιγράφονται σοβαρές παθογένειες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά να απουσιάζει πλήρως κάθε αναφορά στις πολιτικές ηγεσίες που είχαν την εποπτεία του οργανισμού; Πώς τεκμηριώνονται ισχυρισμοί για περιόδους στις οποίες η μάρτυρας δεν είχε ενεργό θεσμικό ρόλο; Και, τελικά, γιατί η συζήτηση περιορίζεται σε γενικόλογες διαπιστώσεις, χωρίς να αγγίζει το επίπεδο της πολιτικής ευθύνης;

Μέσα από αυτή τη γραμμή ερωτήσεων έγινε φανερό ότι η κατάθεση Χαλικιά λειτουργούσε σκόπιμα ή όχι  ως πλυντήριο ευθυνών για τον τότε αρμόδιο υπουργό Μάκη Βορίδη. Ένα «ξέπλυμα» που δεν στηριζόταν σε αποδείξεις, αλλά στην αποσιώπηση. Όταν ένα σκάνδαλο τέτοιου μεγέθους αντιμετωπίζεται χωρίς αναφορά στους πολιτικούς προϊσταμένους, τότε δεν έχουμε πλήρη διερεύνηση, αλλά ελεγχόμενη αφήγηση.

Η παρέμβαση της Αποστολάκη ανέκοψε αυτή τη διαδρομή. Υπενθύμισε ότι οι εξεταστικές επιτροπές δεν υπάρχουν για να παράγουν βολικά συμπεράσματα, αλλά για να φωτίζουν τις πραγματικές αιτίες και τους υπεύθυνους. Και ότι η διάκριση ανάμεσα σε διοικητικές και πολιτικές ευθύνες δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τη συγκάλυψη.

Σε μια συγκυρία όπου η κυβερνητική πλειοψηφία επιχειρεί να ελέγξει το εύρος και το βάθος της έρευνας, η στάση της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως θεσμικό αντίβαρο. Όχι με εντυπωσιασμούς, αλλά με επιμονή στη λογική, στη διαφάνεια και στη δημοκρατική λογοδοσία.

Γιατί, τελικά, αν η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αγγίξει τις πολιτικές αποφάσεις και τα πρόσωπα που τις υπέγραψαν, τότε δεν θα μιλάμε για αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά για μια ακόμη χαμένη ευκαιρία.