Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αποκαλυπτική και κοινωνικά προκλητική: η Ελλάδα, με μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι και με το κόστος ζωής να αυξάνεται διαρκώς, πληρώνει καύσιμα σχεδόν σε τιμές «πλούσιων» χωρών της Βόρειας Ευρώπης.

Βαρύς φόρος στην καθημερινότητα

Η υψηλή τιμή της αμόλυβδης δεν αποτελεί απλώς έναν δείκτη της αγοράς ενέργειας. Μεταφράζεται σε άμεση επιβάρυνση για εργαζόμενους, αγρότες, επαγγελματίες και οικογένειες, ιδιαίτερα στην περιφέρεια, όπου το αυτοκίνητο δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Κάθε λίτρο καυσίμου ακριβαίνει τις μετακινήσεις, το κόστος παραγωγής και τελικά τα ίδια τα προϊόντα που φτάνουν στο ράφι.

Στην πράξη, η ακρίβεια στα καύσιμα λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ακρίβειας σε ολόκληρη την οικονομία, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο τα εισοδήματα και ενισχύοντας τις κοινωνικές ανισότητες.

Φόροι και απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων

Παράγοντες της αγοράς επισημαίνουν ότι η υψηλή φορολογία στα καύσιμα εξακολουθεί να αποτελεί βασικό λόγο των τιμών, ενώ τα περιθώρια ελέγχου και ουσιαστικής παρέμβασης παραμένουν περιορισμένα. Οι όποιες κυβερνητικές παρεμβάσεις μέχρι σήμερα κρίνονται αποσπασματικές και ανεπαρκείς, χωρίς να αλλάζουν τη συνολική εικόνα.

Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα με χαμηλότερους μισθούς από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να πληρώνει βενζίνη σχεδόν στα ίδια επίπεδα με οικονομίες πολλαπλάσιας ισχύος.

Ένα ερώτημα που μένει αναπάντητο

Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να συγκαταλέγεται στις ακριβότερες χώρες της ΕΕ στα καύσιμα, χωρίς αντίστοιχο επίπεδο εισοδημάτων και κοινωνικών αντισταθμισμάτων; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και βαραίνει πλέον όχι μόνο την αγορά, αλλά και τις πολιτικές επιλογές.

Για χιλιάδες πολίτες, η βενζίνη έχει πάψει να είναι απλό αγαθό καθημερινής χρήσης. Έχει μετατραπεί σε είδος πολυτελείας και αυτό από μόνο του αποτελεί πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα πρώτης γραμμής.