Από τη μία πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε απόλυτα προσαρμοσμένος στον ρόλο του διαχειριστή μιας αγοράς που λειτουργεί υπέρ των ενεργειακών καρτέλ, των ολιγαρχικών συμφερόντων και των funds. Με λόγο προσεκτικά δομημένο, επιχείρησε να καλύψει την ουσία της ενεργειακής του πολιτικής πίσω από αριθμούς, γενικόλογες αναφορές και επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Ωστόσο, πίσω από τις πολιτικές ακροβασίες, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: ακριβό ρεύμα, υπερκέρδη για λίγους, ενεργειακή ανασφάλεια για τους πολλούς και μια αγορά απορρυθμισμένη, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Απέναντί του, ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέθεσε μια σαφώς διαφορετική πολιτική ανάγνωση. Έδειξε ότι έχει κατανοήσει σε βάθος τον πυρήνα της ενεργειακής πολιτικής της κυβέρνησης και τις κοινωνικές της συνέπειες. Δεν περιορίστηκε στην κριτική, αλλά ανέδειξε την ανάγκη αλλαγής κατεύθυνσης: ρύθμιση της αγοράς, περιορισμό των στρεβλώσεων, ουσιαστικό έλεγχο των υπερκερδών και επαναφορά της ενέργειας στον ρόλο της ως κοινωνικού αγαθού και αναπτυξιακού εργαλείου.

Η σύγκρουση αυτή δεν ήταν μια τυπική κοινοβουλευτική μονομαχία. Ήταν η συμπύκνωση δύο διαφορετικών πολιτικών λογικών:
η μία που αντιμετωπίζει την ενέργεια ως πεδίο κερδοφορίας για τους ισχυρούς και η άλλη που τη βλέπει ως βασικό πυλώνα κοινωνικής συνοχής και στήριξης της πραγματικής οικονομίας.

Σε μια περίοδο όπου τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ασφυκτιούν από το κόστος ζωής, το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο. Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι τεχνικό ζήτημα· είναι βαθιά πολιτική επιλογή.

Και αυτή τη φορά, οι διαχωριστικές γραμμές φάνηκαν καθαρά μέσα στη Βουλή.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής