Την ώρα που νοσοκομεία λειτουργούν με οριακό προσωπικό, κλινικές κλείνουν σιωπηρά, γιατροί και νοσηλευτές εγκαταλείπουν το ΕΣΥ και οι πολίτες οδηγούνται ολοένα και περισσότερο στην ιδιωτική δαπάνη, η κυβέρνηση επιλέγει να επενδύσει όχι στην ουσία, αλλά στην εικόνα. Να βαφτίσει την ανακαίνιση κτιρίων και τον εξοπλισμό ,έργα αυτονόητα και ευρωπαϊκά συγχρηματοδοτούμενα, ως απόδειξη ενός «σύγχρονου και αποτελεσματικού» ΕΣΥ.

Η επιλογή είναι πολιτική ,όχι επικοινωνιακή

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:
μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης,
εκχώρηση κρίσιμων λειτουργιών σε ιδιώτες,
εκτόξευση των ιδιωτικών δαπανών υγείας,
κυριαρχία ασφαλιστικών σχημάτων και επενδυτικών funds.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κρατική διαφήμιση δεν είναι ουδέτερη. Είναι εργαλείο συγκάλυψης. Ένα προπαγανδιστικό φίλτρο που επιχειρεί να αποκρύψει ότι το κυβερνητικό σχέδιο δεν είναι η ενίσχυση του ΕΣΥ, αλλά η σταδιακή μετατροπή του σε συμπληρωματικό μηχανισμό ενός ιδιωτικοποιημένου συστήματος υγείας. Ένα ΕΣΥ «δίχτυ ασφαλείας για τους αδύναμους», ώστε η αγορά να αναλάβει τους υπόλοιπους.

Τα ερωτήματα που δεν απαντώνται

Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά, θεσμικά ερωτήματα, στα οποία η κυβέρνηση αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει:

• Πόσα εκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκών κονδυλίων κατευθύνθηκαν όχι σε προσλήψεις και λειτουργία, αλλά σε καμπάνιες προβολής;

• Ποιες εταιρείες επικοινωνίας ανέλαβαν το «success story» του ΕΣΥ και με ποιες αμοιβές;

• Ποια πολιτικά πρόσωπα υπέγραψαν αυτές τις δαπάνες και με ποια αιτιολόγηση;

• Και, κυρίως, ποιος έκρινε ότι η διαφήμιση προηγείται της πραγματικής φροντίδας των ασθενών;

Η χρήση ευρωπαϊκού χρήματος για τη δημιουργία ενός εικονικού ΕΣΥ δεν είναι απλώς κακή πρακτική. Είναι πολιτική δήλωση. Δηλώνει προτεραιότητες. Και οι προτεραιότητες αυτές δεν βρίσκονται δίπλα στον ασθενή, τον υγειονομικό, το δημόσιο συμφέρον.

Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται σποτ. Χρειάζεται προσωπικό, χρηματοδότηση, πολιτική βούληση. Όλα τα άλλα είναι θόρυβος. Και ο θόρυβος αυτός πληρώνεται ακριβά , από την κοινωνία.

 

Ένας ακόμη δρόμος για τη διοχέτευση ευρωπαϊκού χρήματος στην προπαγάνδα

Υπάρχει, ωστόσο, και ένας ακόμη ,λιγότερο ορατός αλλά εξίσου αποτελεσματικός, τρόπος με τον οποίο ευρωπαϊκά κονδύλια καταλήγουν στοχευμένα στα μέσα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Δεν πρόκειται για την κλασική κρατική διαφήμιση με την ταμπέλα «ενημερωτική καμπάνια», αλλά για τη διάχυση χρηματοδότησης μέσω έργων «επικοινωνιακής υποστήριξης», «διάχυσης αποτελεσμάτων», «στρατηγικής προβολής μεταρρυθμίσεων» και «δημόσιας ενημέρωσης πολιτών».

Στο πλαίσιο αυτών των δράσεων, που συνοδεύουν σχεδόν κάθε ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενο έργο υγείας, προβλέπονται συγκεκριμένα κονδύλια για:

• παραγωγή περιεχομένου,

• advertorials,

• ειδικά αφιερώματα,

• ψηφιακές καμπάνιες,

• συνεργασίες με ΜΜΕ και πλατφόρμες «ευρείας απήχησης».

Με απλά λόγια, η προβολή δεν είναι παράπλευρη δαπάνη ,είναι ενσωματωμένο σκέλος του έργου. Έτσι, ευρωπαϊκό χρήμα που υποτίθεται ότι υπηρετεί την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, μετατρέπεται σε κατευθυνόμενη ροή προς συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, τα οποία με τη σειρά τους αναπαράγουν άκριτα το κυβερνητικό αφήγημα περί «ισχυρού και ανανεωμένου ΕΣΥ».

Το αποτέλεσμα είναι διπλό:
αφενός χρηματοδοτείται η ωραιοποίηση της πραγματικότητας,
αφετέρου εξαγοράζεται σιωπή ή συναίνεση, την ώρα που το πραγματικό ΕΣΥ στενάζει από ελλείψεις, υποστελέχωση και οικονομική ασφυξία.