Δεν πρόκειται για μια γενική πολιτική παρέμβαση, ούτε για μια τυπική διαμεσολάβηση υπέρ ενός πολίτη. Τα στοιχεία καταγράφουν κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και βαρύ: μια διαρκή, επίμονη και στοχευμένη πίεση προς τη διοίκηση του ΟΠΕΚΕΠΕ για την κατ’ εξαίρεση διευθέτηση υπόθεσης συγκεκριμένου παραγωγού, με τον ίδιο τον βουλευτή να παρακολουθεί στενά την εξέλιξη, να διαμαρτύρεται για καθυστερήσεις και να απαιτεί αποτέλεσμα.

Η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αποδίδει στον Θεόφιλο Λεονταρίδη ενεργό ρόλο, σημειώνοντας ότι ενήργησε «από κοινού, κατόπιν συναπόφασης και με κοινό δόλο» με τον ωφελούμενο παραγωγό, προκαλώντας με πίεση, προτροπές και αξιοποίηση της πολιτικής του ιδιότητας τον αρμόδιο να προχωρήσει σε πράξη απιστίας. Με άλλα λόγια, δεν περιγράφεται ένας παρατηρητής ή ένας απλός διαμεσολαβητής, αλλά ένας παράγοντας που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση της απόφασης.

Η πιο αποκαλυπτική πτυχή, ωστόσο, δεν είναι μόνο η νομική αξιολόγηση, αλλά τα ίδια τα λόγια του βουλευτή. Σε μήνυμα προς τον τότε πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ Δημήτρη Μελά, τον Νοέμβριο του 2021, γράφει: «Τι γίνεται πάμε δυόμισι χρόνια κι άλλα λέμε κι άλλα γίνονται… έχει χάσει την εμπιστοσύνη του απέναντί μου… Δες το σε παρακαλώ γιατί με τα λόγια δεν κάνουμε τίποτα… Έχω πάθει μεγάλη ζημιά από το ζήτημα».

Η φράση αυτή δεν παραπέμπει σε θεσμική ευαισθησία. Παραπέμπει σε προσωπική πολιτική έκθεση. Ο βουλευτής δεν εμφανίζεται να μεταφέρει ένα αίτημα, αλλά να έχει αναλάβει ευθύνη για την έκβασή του. Και όταν αυτή δεν υλοποιείται, δηλώνει ότι «παθαίνει ζημιά». Είναι η στιγμή που η πολιτική ιδιότητα μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης και η «εξυπηρέτηση» σε προσωπικό στοίχημα.

Οι καταγεγραμμένοι διάλογοι έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα. Ο Θεόφιλος Λεονταρίδης δεν κρατά αποστάσεις. Καθοδηγεί, πιέζει, επιμένει: «Άμα δεν τα πεις εσύ δεν καταπραΰνεται ο άνθρωπος», «Φέρ’ το να παρ’ το…», «Πες του… έγιναν ανατροπές…». Και μέσα σε αυτή τη συνομιλία αποκαλύπτεται το πιο βαρύ στοιχείο: η παραδοχή ότι πρόκειται για εξαίρεση. «Είσαι ο μοναδικός από τους 550 που πληρώθηκε», λέγεται χαρακτηριστικά, με την απάντηση να επιβεβαιώνει: «Ο μόνος… και το οφείλει σε εσένα».

Εδώ δεν υπάρχει περιθώριο παρερμηνείας. Δεν πρόκειται για ισότιμη μεταχείριση πολιτών. Πρόκειται για επιλεκτική εξυπηρέτηση, με σαφή πολιτική διαμεσολάβηση. Και ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αναφορά σε «παρανομία», που έστω και στο πλαίσιο της συνομιλίας, καταδεικνύει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν οι παρεμβάσεις.
Στη δικογραφία αναφέρεται και ο εξής διάλογος:
Μελάς: και βέβαια δεν χρειάζεται να με παρακαλείς
Λεονταρίδης: να τον πεις κοίταξε να δεις ο υπουργός άλλαξε την ΚΥΑ έκανε εκείνο έκανε τ’ άλλο
Μελας: μα τα ξέρει τα ακούει
Λεονταρίδης: τέλη Νοεμβρίου θα κλ.
Μελας: τα ακούει τα βλέπει
Λεονταρίδης: δε τα δε γα άμα δεν τα πεις εσύ δεν καταπραΰνει το το το το το αυτό να πούμε ο άνθρωπος
Μελας: Θεοφιλέ; Μη μην το σκέφτεσαι καθόλου τον παίρνω εγώ και μιλάω πολύ καλά με τον Γιάννη, καταλαβαίνει
Λεονταρίδης: φέρ’ το να παρ’ το να αύριο και πες τον α αυτά που με είπες
Μελας: μμ
Λεονταρίδης: γιατί πες έγιναν ανατροπές σε όλα και είσαι ο μοναδικός από τους 550 που πληρώθηκε
Μελας: ο μόνος ο μόνος
Λεονταρίδης: ο μόνος που πληρώθηκε
Μελας:είναι αλήθεια αυτό έτσι να το ξέρεις
Λεονταρίδης: από τους 550
Μελας: και το οφείλει σε εσένα και στο έχω πει
Λεονταρίδης:  πες του έκανα πες παρανομία εξαιτίας του ότι
Μελας: μμμ
Η εικόνα ολοκληρώνεται από τη στάση του ίδιου του παραγωγού, ο οποίος όχι μόνο γνώριζε την προνομιακή μεταχείριση, αλλά τη συνέδεε ευθέως με την πολιτική του στήριξη προς τον βουλευτή, αναφερόμενος στην επιρροή του και στις ψήφους που μπορούσε να κινητοποιήσει. Έτσι, η υπόθεση παύει να είναι μονομερής. Αποκτά τα χαρακτηριστικά μιας κλασικής πελατειακής σχέσης: εξυπηρέτηση από τη μία, πολιτικό όφελος από την άλλη.

Το βάρος της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο στις κατηγορίες. Βρίσκεται κυρίως στο τι αποκαλύπτει: έναν τρόπο άσκησης πολιτικής όπου η επιρροή δεν λειτουργεί ως θεσμικό εργαλείο εκπροσώπησης, αλλά ως μέσο πίεσης για εξαιρέσεις. Όπου οι κανόνες δεν εφαρμόζονται οριζόντια, αλλά παρακάμπτονται επιλεκτικά. Και όπου η επιτυχία μιας τέτοιας παρέμβασης συνδέεται άμεσα με την πολιτική επιβίωση.

Όταν ένας βουλευτής φτάνει στο σημείο να δηλώνει ότι «παθαίνει ζημιά» επειδή δεν ολοκληρώθηκε μια τέτοια διαδικασία, τότε το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και θεσμικό. Γιατί αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι μια μεμονωμένη πρακτική, αλλά ένα ολόκληρο μοντέλο λειτουργίας.

Και αυτή τη φορά, δεν πρόκειται για υπαινιγμούς. Πρόκειται για καταγεγραμμένα λόγια, που εκθέτουν όχι μόνο πρόσωπα, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο άσκησης εξουσίας.