Μέσα σε μία ημέρα, η διεθνής τιμή του εκτινάχθηκε έως και 50%, με αφορμή τη στρατιωτική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ και την απάντηση του Ιράν. Δεν πρόκειται για κάποια αιφνίδια ανεπάρκεια προσφοράς. Πρόκειται για την αγορά που προεξοφλεί τον πόλεμο και τιμολογεί τον φόβο. Και όπως πάντα, το κόστος δεν το πληρώνουν οι αγορές, αλλά οι κοινωνίες.

Η ελληνική πραγματικότητα κάνει το πλήγμα διπλό. Η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει πολιτικά – και στρατηγικά – σε ένα μοντέλο βαθιάς εξάρτησης από το εισαγόμενο LNG, κυρίως αμερικανικής προέλευσης. Ο περιβόητος «κάθετος διάδρομος» παρουσιάστηκε ως υπόσχεση ευημερίας «μετά το 2030». Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται αντιοικονομικός, ασταθής και επικίνδυνα ευάλωτος στις γεωπολιτικές αναταράξεις.

Το αποτέλεσμα; Πριν καν φτάσουμε στο 2030, κινδυνεύουμε να γίνουμε φτωχότεροι εδώ και τώρα. Οι αυξήσεις στο φυσικό αέριο περνούν αστραπιαία στο ηλεκτρικό ρεύμα, στη βιομηχανία, στη θέρμανση, στα τρόφιμα. Και όταν η χώρα έχει δέσει το ενεργειακό της μέλλον:

• σε χρηματιστηριακές αγορές,

• σε πανάκριβες εισαγωγές,

• και σε συμμαχίες που παράγουν πολέμους,

τότε αρκεί μια απόφαση στην Ουάσιγκτον ή στο Τελ Αβίβ για να τιναχτούν όλα στον αέρα.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα «καπέλα» έρχονται ξανά μαζί με τα γεωπολιτικά παιχνίδια του Ντόναλντ Τραμπ και την επιθετική στρατηγική του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το φυσικό αέριο λειτουργεί σαν οικονομικός πολλαπλασιαστής του πολέμου: ακόμη κι αν οι συγκρούσεις είναι μακριά, το κόστος φτάνει γρήγορα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και στον λογαριασμό της ΔΕΗ.

Αυτό που ζούμε δεν είναι «ενεργειακή ασφάλεια». Είναι ενεργειακή ομηρία. Και όσο η κυβέρνηση βαφτίζει τη γεωπολιτική εξάρτηση «εθνική στρατηγική», τόσο οι πολίτες θα συνεχίσουν να πληρώνουν ,χωρίς καμία προστασία , τον λογαριασμό των πολέμων που δεν αποφάσισαν.

Καθημερινός Παρατηρητής