Παρά τις ξεκάθαρες απαγορεύσεις, τις πινακίδες που προειδοποιούν ακόμη και για αφαίρεση πινακίδων κυκλοφορίας και το σαφές νομικό πλαίσιο, η εικόνα παραμένει ίδια , σχεδόν προκλητικά ίδια. Οχήματα σταθμευμένα εκεί που δεν επιτρέπεται, στην αριστερή πλευρά του δρόμου, περιορίζουν το πλάτος της κυκλοφορίας και μετατρέπουν έναν βασικό οδικό άξονα σε σημείο καθημερινής ταλαιπωρίας.

Δεν πρόκειται για μια «κακή στιγμή». Πρόκειται για μια παγιωμένη κατάσταση.

Η διέλευση μεγάλων οχημάτων ,λεωφορείων, ασθενοφόρων, απορριμματοφόρων,γίνεται με δυσκολία, συχνά οριακά. Οι επαγγελματίες της περιοχής βλέπουν την καθημερινότητά τους να επιβαρύνεται και την πρόσβαση να δυσχεραίνεται. Και οι πολίτες; Έχουν απλώς συνηθίσει να κινούνται μέσα σε μια προβληματική κανονικότητα.

Και κάπου εδώ αρχίζει το γνωστό έργο.

Οι ευθύνες μετακινούνται από υπηρεσία σε υπηρεσία. Η εφαρμογή του νόμου παραπέμπεται αλλού. Οι έλεγχοι εμφανίζονται περιστασιακά , σχεδόν κατόπιν εορτής. Το αποτέλεσμα, όμως, παραμένει σταθερό: η παρανομία συνεχίζει ανενόχλητη.

Το ζήτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό και διοικητικό.

Γιατί όταν σε έναν δρόμο με σαφή σήμανση και ξεκάθαρη απαγόρευση δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι οδηγοί που παρανομούν. Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται: ότι κανείς δεν θα ενοχληθεί πραγματικά.

Η οδός Γεωργίου Παπανδρέου δεν είναι μια «λεπτομέρεια» της καθημερινότητας. Είναι ένας μικρός καθρέφτης μιας μεγαλύτερης παθογένειας. Εκεί όπου όλοι γνωρίζουν, όλοι συμφωνούν, αλλά κανείς δεν παρεμβαίνει αποφασιστικά.

Και τελικά, η παρανομία δεν επιβάλλεται  απλώς εδραιώνεται.

Για τον Καθημερινό Παρατηρητή