Συγκρίνοντας την είσοδό του στο καστ με μια νέα αρχή, σημείωσε:

«Κάθε φορά που πάω σε μια καινούργια δουλειά νιώθω άγνωστα, σαν να είμαι ακόμα κρύος. Αυτή η αμηχανία είναι γνώριμη. Οι άλλοι ήταν που έπρεπε να αντιμετωπίσουν την αλλαγή στον ρόλο».

Παρά την αναπόφευκτη φόρτιση μιας αλλαγής προσώπου σε κεντρικό ρόλο, ο Ζυγούρης επεσήμανε τη στήριξη που δέχτηκε από όλους τους συμπρωταγωνιστές του, περιγράφοντας μια ουσιαστική συλλογική κουλτούρα:

«Με αγκάλιασαν ένας προς έναν. Δεν αμφέβαλα στιγμή και νομίζω ότι τελικά η δουλειά ήταν πάνω από αυτό».

Ο ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στη θετική ανταπόκριση του κοινού στον δεύτερο κύκλο, που – όπως είπε – εμβάθυνε στον πυρήνα της αφήγησης, όχι πια στις δυσκολίες αποδοχής ή στις οικογενειακές συγκρούσεις, αλλά στην ίδια τη φυσικότητα μιας ζωής:

«Έγινε μια σειρά αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο ομοφυλόφιλο που ζει κανονικά τη ζωή του μέσα στην οθόνη. Χωρίς να απολογείται».

Όταν το σχόλιο γίνεται καθρέφτης κοινωνίας

Με αφορμή ερώτηση για την επαφή του με queer άτομα, ο Ζυγούρης αποκρίθηκε με μια στιγμή ειλικρινούς αυτοπαρατήρησης:

«Ένιωσα πολύ πιο βαθιά το θέμα όταν διάβασα κάποια σχόλια στο Διαδίκτυο. Σκέφτηκα: “Αν εγώ στενοχωρήθηκα επειδή υποδύθηκα τον ρόλο, τι περνάνε όσοι ζουν πραγματικά έτσι;”».

Παρέθεσε μάλιστα ένα χαρακτηριστικό σχόλιο που «πάγωσε» τον ίδιο:

«Το καλύτερο σχόλιο έλεγε: “Φτάνει πια, τι άλλο θέλετε ανώμαλοι; Σας αποδεχθήκαμε.” Είναι τελείως παράδοξο αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που γίνεται αυτή η σειρά».

Ο Ζυγούρης υπογράμμισε πως εκείνη η στιγμή συνειδητοποίησης δεν είχε να κάνει με τη δική του έκθεση, αλλά με την άτεγκτη καθημερινότητα ανθρώπων που βιώνουν τέτοια σχόλια ως πραγματικότητα, όχι ως θέαμα.

Με αυτή την παρέμβαση, ανέδειξε ξανά ότι οι «Σέρρες» δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη παραγωγή, αλλά μια σειρά που έθεσε στον δημόσιο διάλογο την αξιοπρέπεια, την αποδοχή και την ορατότητα χωρίς περιττές δραματοποιήσεις ή εξωραϊσμούς.
Μια σειρά που υπενθυμίζει ότι η τέχνη δεν καθρεφτίζει απλώς την κοινωνία∙
αναμετριέται μαζί της.