Το τελεσίγραφο του φόβου

Όπως έχει περιγράψει ο ίδιος, όλα ξεκίνησαν όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με φορολογικό έλεγχο για παλαιότερη επαγγελματική του δραστηριότητα. Εκεί, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, του μεταφέρθηκε ,όχι ευθέως αλλά μέσω της λογίστριάς του ένα ωμό δίλημμα:
«Ή θα δώσεις 7.000 ευρώ ή θα σου βεβαιώσουμε πρόστιμο 46.000».

Ο ίδιος μιλά για έναν μηχανισμό πίεσης που βασίστηκε στον φόβο, στην άγνοια και στη σχέση εμπιστοσύνης με τη λογίστριά του. «Με έβαλαν σε ένα παιχνίδι που δεν ήξερα ότι παίζω. Είχα έναν άνθρωπο να με εκπροσωπεί και τελικά αυτός ο άνθρωπος με ενέπλεξε στο “κόλπο”», έχει δηλώσει χαρακτηριστικά.

Ο ρόλος της λογίστριας και η «μεσολάβηση»

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο και όσα αποτυπώθηκαν στη δίκη, η λογίστρια φέρεται να λειτούργησε ως ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ του ελεγχόμενου και των εφοριακών. Εκείνη ήταν που, σύμφωνα με τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή, του μετέφερε τις «επιλογές» και το ύψος του ποσού που ζητούνταν για να «κλείσει» η υπόθεση.

Ο ίδιος περιγράφει ότι ένιωσε εγκλωβισμένος: από τη μία η απειλή ενός δυσβάσταχτου προστίμου, από την άλλη η αίσθηση πως το σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε να μην έχεις πραγματική διέξοδο.

Η απόφαση να μιλήσει και η επιχείρηση των Αρχών

Σε αντίθεση με αυτό που ,όπως λέει  περίμεναν οι εμπλεκόμενοι, ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης δεν ενέδωσε. Απευθύνθηκε στις Αρχές και συνεργάστηκε με την Αστυνομία. Ακολούθησε οργανωμένη επιχείρηση, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν προσημειωμένα χαρτονομίσματα.

Το κρίσιμο στοιχείο ήταν ότι τα χρήματα εντοπίστηκαν στην κατοχή της λογίστριας, γεγονός που αποτέλεσε κομβικό αποδεικτικό υλικό και άνοιξε τον δρόμο για τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης.

Η δικαστική απόφαση

Η υπόθεση έφτασε στη Δικαιοσύνη και κατέληξε σε καταδίκη:
– Δύο εφοριακοί καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης 4,5 ετών
– Η λογίστρια καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών

Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες, κάνοντας λόγο για σκευωρία. Ωστόσο, το δικαστήριο έκρινε ότι τα στοιχεία και κυρίως η υπόθεση των προσημειωμένων χρημάτων  ήταν επαρκή για την ενοχή τους.

«Με σταματούν στον δρόμο και μου λένε “καλά τους έκανες”»

Μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης και τη δικαστική εξέλιξη, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής μιλά για ένα κύμα συμπαράστασης από την τοπική κοινωνία των Σερρών.
«Με σταματούν στον δρόμο και μου λένε “καλά τους έκανες, μας είχανε ρημάξει”», δηλώνει, μεταφέροντας ένα κλίμα συλλογικής εκτόνωσης αλλά και σιωπηρής ομολογίας ότι τέτοιες πρακτικές δεν ήταν άγνωστες.

«Δεν ζήτησα ασυλία – ζήτησα δικαιοσύνη»

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι δηλώσεις του για όσα ακολούθησαν. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως δεν ζήτησε ποτέ φορολογική ασυλία. Αντιθέτως, κατήγγειλε ότι μετά την ολοκλήρωση της περιόδου προστασίας που προβλέπεται για τους καταγγέλλοντες, βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με νέο έλεγχο, τον οποίο χαρακτήρισε εκδικητικό.

«Δεν φοβάμαι τον έλεγχο. Φοβάμαι τον έλεγχο από τους ίδιους ανθρώπους, στο ίδιο περιβάλλον, με τις ίδιες διαδρομές εξουσίας», έχει τονίσει, ζητώντας η υπόθεσή του να ελεγχθεί από άλλη ΔΟΥ, εκτός Σερρών.

Μια υπόθεση που ξεπερνά το πρόσωπο

Η υπόθεση Κωνσταντινίδη δεν αφορά μόνο έναν παλαίμαχο ποδοσφαιριστή. Αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης πολίτη–κράτους και αποκαλύπτει πώς, σε τοπικό επίπεδο, η μακροχρόνια οικειότητα και η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου μπορούν να γεννήσουν καθεστώτα φόβου.

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό δεν είναι αν υπήρξε εκβιασμός , αυτό κρίθηκε δικαστικά. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσοι δεν μίλησαν ποτέ και πόσοι ακόμη φοβούνται ότι, αν το κάνουν, θα βρεθούν μόνοι τους απέναντι σε έναν μηχανισμό που ξέρει να τιμωρεί όσους σπάνε τη σιωπή.