Τ' ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑ
Η Αγία Τριάδα της Πολιτικής Αμνησίας»
Υπάρχουν στιγμές που η ελληνική πολιτική σκηνή δεν χρειάζεται σάτιρα. Αυτοσατιρίζεται με τέτοια επιτυχία, που ο γελοιογράφος απλώς σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίδει μαθήματα ρεαλισμού.
Υπάρχουν στιγμές που η ελληνική πολιτική σκηνή δεν χρειάζεται σάτιρα. Αυτοσατιρίζεται με τέτοια επιτυχία, που ο γελοιογράφος απλώς σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίδει μαθήματα ρεαλισμού.
Η εικόνα τριών πολιτικών μορφών, που κατάφεραν να αφήσουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πορεία της χώρας ,κυρίως στο πορτοφόλι της ,θύμιζε περισσότερο reunion παλιών «πρωταγωνιστών» εθνικής καταστροφής παρά τελετή τιμής. Κάτι σαν επετειακή συγκέντρωση ανθρώπων που είδαν την Ελλάδα να βουλιάζει και σκέφτηκαν: «Καλή ιδέα, ας βγάλουμε και φωτογραφία».
Ο ένας, σύμβολο μιας εποχής που τα ελλείμματα αντιμετωπίζονταν περίπου ως δημιουργική λογιστική άσκηση και τα μνημόνια ήρθαν σαν λογαριασμός εστιατορίου μετά από δεκαετές γλέντι. Αντί για πολιτικό απολογισμό, εισέπραξε τιμές. Διότι στην Ελλάδα, αν αντέξεις αρκετά χρόνια χωρίς να ζητήσεις συγγνώμη, στο τέλος σου δίνουν και τιμητική πλακέτα.
Δίπλα του, ο πολιτικός που κατάφερε να μετατρέψει το Δημόσιο σε θερινό θέρετρο κομματικής αποκατάστασης. Προσλήψεις με ρυθμούς πολυβόλου, αξιοκρατία με όρους οικογενειακού τραπεζιού και ο ΑΣΕΠ να κοιτάζει από το παράθυρο σαν συγγενής που δεν τον κάλεσαν στο γάμο. Και φυσικά, αργότερα αναβαθμίστηκε στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα, αποδεικνύοντας ότι στην Ελλάδα η πολιτική εξέλιξη μοιάζει με τηλεοπτικό talent show: δεν έχει σημασία τι έκανες, αλλά ποιος σε ψήφισε στην επόμενη φάση.
Και στη γωνία, ο πολιτικός του Ζαππείου. Ο άνθρωπος που υποσχέθηκε ότι θα σκίσει μνημόνια, θα καταργήσει μέτρα, θα μηδενίσει ελλείμματα και πιθανόν ,αν τον άφηναν λίγο ακόμη ,θα επανέφερε και τον Παρθενώνα στην αρχική του κατάσταση. Ένας λαϊκισμός τόσο αχαλίνωτος που αν είχε φορολογηθεί, ίσως να είχε μειωθεί το δημόσιο χρέος.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η παρουσία τους. Είναι η φυσικότητα με την οποία εμφανίζονται ως «θεσμικά κεφάλαια». Σαν να πρόκειται για ιστορικούς ευεργέτες και όχι για πολιτικά πρόσωπα που συνέβαλαν ,ο καθένας με τον τρόπο του ,στο μεγάλο πάρτι που πλήρωσε ο ελληνικός λαός με δεκαετίες λιτότητας, μετανάστευσης και κοινωνικής αποδιάρθρωσης.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ίσως να είπαν και κάτι σωστό στη διαδρομή τους. Όπως και τα χαλασμένα ρολόγια, που δύο φορές τη μέρα δείχνουν σωστή ώρα. Μόνο που κανείς λογικός άνθρωπος δεν ρυθμίζει τη ζωή του με χαλασμένο ρολόι. Εκτός αν πρόκειται για την ελληνική πολιτική σκηνή, όπου το χαλασμένο ρολόι συνήθως προάγεται σε συλλεκτικό κομμάτι.
Και κάπως έτσι, η χώρα συνεχίζει να τιμά το παρελθόν της χωρίς να το έχει ποτέ καταλάβει. Ίσως γιατί η αυτοκριτική στην Ελλάδα παραμένει πιο σπάνια κι από ισοσκελισμένο προϋπολογισμό χωρίς φόρους.
Πασχάλης Θ. Τόσιος
#SerresParatiritis
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
