Όταν η κυβερνητική γλώσσα κατρακυλά στους χαρακτηρισμούς, συνήθως δεν πρόκειται για «ατύχημα». Πρόκειται για πολιτική επιλογή. Οι δηλώσεις που βάφτισαν τις αγροτικές κινητοποιήσεις «αηδία» και «φασισμό» δεν αποκαλύπτουν τίποτα για τους αγρότες· αποκαλύπτουν, όμως, πολλά για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την κοινωνία: ως πεδίο πειθαναγκασμού και όχι ως χώρο διαλόγου.

Ας το πούμε καθαρά. Αηδία δεν είναι τα μπλόκα. Αηδία είναι να καθυστερείς πληρωμές, να το παραδέχεσαι εμμέσως και αντί να αναλαμβάνεις ευθύνη, να επιτίθεσαι σε εκείνους που διαμαρτύρονται. Φασισμός δεν είναι η διεκδίκηση, αλλά ο πολιτικός εκβιασμός: αφήνω το πρόβλημα να σαπίσει, καλλιεργώ κοινωνικό αυτοματισμό και  όταν η ένταση κορυφωθεί, εμφανίζομαι ως «σωτήρας» που δεν αντέχει άλλο.

Επί σαράντα ημέρες οι αγρότες έμειναν στους δρόμους. Όχι επειδή το επέλεξαν ως χόμπι, αλλά επειδή η κυβέρνηση επέλεξε την αδράνεια. Αν τα στοιχειώδη μέτρα είχαν ληφθεί εγκαίρως , από τα τέλη Νοεμβρίου ,δεν θα υπήρχαν μπλόκα, δεν θα ταλαιπωρούνταν οι πολίτες, δεν θα είχε εκτοξευθεί το κόστος. Η καθυστέρηση δεν ήταν αδυναμία. Ήταν συνειδητή τακτική.

Στο φόντο αυτής της πολιτικής στάσης δεσπόζει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Για χρόνια, μια κραυγαλέα επίδειξη πλούτου περνούσε μπροστά από τα υπουργεία χωρίς να «ιδρώνει το αυτί» κανενός. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε δεν έβλεπαν είτε δεν ήθελαν να δουν. Και σήμερα, η ίδια κυβέρνηση επιχειρεί να παραδώσει μαθήματα θεσμικής σοβαρότητας. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα ο φορέας των αγροτικών επιδοτήσεων δεν υπάγεται σε ανεξάρτητη οικονομική αρχή· υπάγεται στα υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης. Όταν αλλάζεις τον κανόνα για να κρύψεις τις ευθύνες σου, αυτό δεν λέγεται μεταρρύθμιση. Λέγεται κοροϊδία.

Η ρητορική απαξίωσης κορυφώνεται όταν κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, επιλέγουν να στοχοποιήσουν συλλήβδην τους αγρότες. Όταν η εξουσία χαρακτηρίζει «φασίστες» ανθρώπους που ζητούν να πληρωθούν για να επιβιώσουν, το πρόβλημα δεν είναι η υπερβολή. Είναι η αντίληψη διακυβέρνησης που βλέπει τον πρωτογενή τομέα ως ενόχληση, όχι ως πυλώνα της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.

Η χώρα δεν αντέχει άλλο μια πολιτική που πρώτα εγκαταλείπει, μετά συκοφαντεί και στο τέλος εκβιάζει. Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν στοιχειώδη δικαιοσύνη και σεβασμό. Και όσο η κυβέρνηση επιλέγει να απαντά με ύβρεις αντί με λύσεις, τόσο θα γίνεται φανερό ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους δρόμους, αλλά στα γραφεία της εξουσίας.

Για τον «Καθημερινό Παρατηρητή»