Η παρουσία της Άννας Διαμαντοπούλου στο ΠΑΣΟΚ δεν προσθέτει σαφήνεια, ούτε ανανέωση. Αντιθέτως, λειτουργεί ως καταλύτης ασάφειας. Ως υπενθύμιση μιας πολιτικής κουλτούρας που αντιμετωπίζει την ιδεολογία ως εμπόδιο και τις αρχές ως διαπραγματεύσιμες λεπτομέρειες. Μιας λογικής που θέλει το ΠΑΣΟΚ μόνιμα «διαθέσιμο», χωρίς καθαρές κόκκινες γραμμές, έτοιμο να προσαρμοστεί σε κάθε σενάριο εξουσίας.

Η πρόταση του Χάρη Δούκα δεν είναι «εμμονική». Είναι απολύτως αναγκαία. Γιατί δεν μπορεί ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικό, σοσιαλδημοκρατικό και κοινωνικά ευαίσθητο να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με μια κυβέρνηση που έχει ταυτιστεί με τις υποκλοπές, την απαξίωση του κοινωνικού κράτους, την εργασιακή απορρύθμιση και την αυταρχική διαχείριση της εξουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ένας ουδέτερος συνομιλητής. Είναι ένας συγκεκριμένος πολιτικός αντίπαλος με συγκεκριμένο αποτύπωμα. Όποιος αποφεύγει να το πει καθαρά, δεν κρατά «ενωτική στάση». Υπονομεύει συνειδητά την πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ.

Η πραγματική «εμμονή» δεν βρίσκεται στην πρόταση Δούκα. Βρίσκεται στη διαρκή προσπάθεια ορισμένων να διατηρούν το κόμμα σε ιδεολογική ομίχλη, ώστε αύριο να μπορούν να δικαιολογήσουν τα πάντα: από κυβερνητικές συμπράξεις μέχρι πολιτικές μετατοπίσεις χωρίς καμία λογοδοσία.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς διαμεσολαβητές της ασάφειας. Έχει ανάγκη από καθαρό λόγο, σαφές στίγμα και θαρραλέες δεσμεύσεις απέναντι στην κοινωνία. Η κοινωνία δεν ζητά ίσες αποστάσεις. Ζητά καθαρές επιλογές.

Και η πιο καθαρή επιλογή αυτή τη στιγμή είναι μία:
καμία συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.

Όλα τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής