Πρόκειται για ζωτικής σημασίας πρόβλημα, το οποίο οι εργαζόμενοι στις αερομεταφορές έχουν θέσει επανειλημμένα και με σαφήνεια στον δημόσιο διάλογο. Το ίδιο έχει αναδειχθεί και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, μέσω μέσων κοινοβουλευτικού ελέγχου, τοποθετήσεων σε Επιτροπές και παρεμβάσεων στην Ολομέλεια της Βουλής.

Δυστυχώς, οι κυβερνητικές απαντήσεις παραπέμπουν διαρκώς την επίλυση στο απώτερο μέλλον: υποσχέσεις, σχέδια επί χάρτου και μια ατελείωτη αλυσίδα από «θα». Μια στάση αδικαιολόγητη για κυβέρνηση που ασκεί εξουσία εδώ και επτά χρόνια, με τους αρμόδιους να μετακυλίουν τις ευθύνες στο παρελθόν—την ώρα που ανήκουν στην ίδια παράταξη. Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη για τη διαρκή υποβάθμιση των συστημάτων ασφάλειας και να σταματήσει να καλλιεργεί μια πλασματική εικόνα «κανονικότητας».

Στις αεροπορικές μεταφορές, όπως και συνολικά στον τομέα των Μεταφορών, η κατάσταση τα τελευταία επτά χρόνια έχει επιδεινωθεί δραματικά. Λείπει η αμεσότητα, λείπει η σοβαρότητα. Απαιτείται άμεση και ειλικρινής αναγνώριση της αποτυχίας και ουσιαστική επένδυση στον διάλογο με εργαζόμενους, επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς, αλλά και με τα πολιτικά κόμματα, ώστε να μπει τέλος στις καθυστερήσεις που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη. Οι τακτικές των «μαθητευόμενων μάγων» έχουν ήδη αφήσει βαρύ αποτύπωμα.

Η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας και του συστήματος εναέριας κυκλοφορίας προϋποθέτει δημόσια και υπεύθυνη ανάληψη ευθύνης για όσα δεν έγιναν. Η εμπιστοσύνη πολιτών, εργαζομένων και διεθνών φορέων δεν θα επανέλθει με επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας, αλλά μόνο με άμεση υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων. Η αναβάθμιση του εξοπλισμού είναι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, όπως και η αντιμετώπιση της υποστελέχωσης—μια ακόμη μόνιμη εστία προβλημάτων.

Δεν μπορεί η ασφάλεια να επαφίεται στον ανθρώπινο παράγοντα. Οι εργαζόμενοι στα αεροδρόμια επιδεικνύουν υψηλό επαγγελματισμό και υπευθυνότητα ακόμη και υπό εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, όπως στο πρόσφατο black out στο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής Αθηνών–Μακεδονίας. Όμως δεν είναι «κανονικότητα» ένα σύστημα να στέκεται όρθιο χάρη σε υπεράνθρωπες προσπάθειες.

Εξίσου αβάσιμη είναι η επίκληση έλλειψης χρόνου. Μια κυβέρνηση επτά ετών είχε άπλετο περιθώριο για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Το ότι δεν τις προώθησε συνιστά ανικανότητα,όχι στενότητα χρόνου.

Τέλος, η επιτήρηση των αεροπορικών μεταφορών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η επιβολή του περιβόητου master plan, έπειτα από παραπομπές που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αποτελούν ξεκάθαρη παραδοχή αποτυχίας. Με χρονικό ορίζοντα υλοποίησης τον Δεκέμβριο του 2028, ακόμη κι αν τηρηθεί, θα σημαίνει ότι μετά από δύο θητείες η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν κατάφερε να αναβαθμίσει τον τομέα.

Υπάρχουν επτά χαμένα χρόνια. Ο χρόνος, όμως, για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της πατρίδας μας δεν μπορεί να συνεχίσει να σπαταλιέται. Απαιτείται πολιτική αλλαγή τώρα ώστε να μπει τέλος στην αδράνεια και τις αποτυχίες.