Συνεχίζεται η αυτοδιοικητική παρωδία με τον Βασίλη Χρυσανθίδη, σε μια διαδρομή που πλέον δεν προκαλεί απλώς ερωτήματα, αλλά αναδεικνύει μια βαθύτερη θεσμική στρέβλωση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο του στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Σε έναν ιδιότυπο «αυτόνομο ρόλο», επιλέγει να αποστέλλει ανακοινώσεις όχι μέσα από την παράταξη στην οποία ανήκει ή οφείλει να ανήκει, αλλά μέσω προσωπικού email, δημιουργώντας ένα θολό τοπίο ως προς την ιδιότητα, την ευθύνη και τη λογοδοσία. Μια πρακτική που δεν συνάδει με τη συλλογική λειτουργία των αυτοδιοικητικών σχημάτων και υπονομεύει την ίδια τη θεσμική τους υπόσταση.

Και όμως, ο ίδιος επιχειρεί να εμφανιστεί ως σταυροφόρος μιας δήθεν διαφάνειας και συνέπειας στη λειτουργία του Δήμου. Μόνο που η πραγματικότητα τον διαψεύδει.

Διότι δεν έχει επιδείξει ποτέ την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής.
Ούτε για τη χαρακτηριστική πολιτική του «μεταγραφή» από την παράταξη Φωτιάδη στη διοίκηση Χρυσαφή , μια επιλογή που από μόνη της απαιτούσε εξηγήσεις απέναντι στους δημότες.
Ούτε, πολύ περισσότερο, για τα πεπραγμένα της διοίκησης που στήριξε και υπηρέτησε, σε μια περίοδο που κρίσιμα ζητήματα της πόλης παραμένουν ανοιχτά.

Αντί για λογοδοσία, επιλέγεται η επιλεκτική μνήμη.
Αντί για συνέπεια, η ευκαιριακή στάση.
Και αντί για θεσμική λειτουργία, η προσωπική προβολή.

Η αυτοδιοίκηση, όμως, δεν είναι προσωπικό αφήγημα «καθαρότητας». Δεν είναι χώρος μονολόγων ούτε πεδίο για πολιτικές διαδρομές χωρίς ευθύνη. Είναι χώρος συλλογικής λειτουργίας, διαφάνειας και πάνω απ’ όλα  πολιτικής συνέπειας.

Και αυτή η συνέπεια δεν αποστέλλεται με προσωπικά email.