Δεν νοείται υπουργός Δημοκρατίας να κατηγοριοποιεί εργαζόμενους με πολιτικές ταμπέλες και να απορρίπτει τα επιχειρήματά τους όχι επί της ουσίας, αλλά λόγω της ιδεολογικής τους ταυτότητας. Η πρακτική αυτή δεν συνιστά πολιτική αντιπαράθεση· συνιστά θεσμική εκτροπή. Υπονομεύει τον διάλογο, απαξιώνει τη δημοκρατική διαδικασία και μετατρέπει τη δημόσια εξουσία σε εργαλείο αποκλεισμών.

Ακόμη σοβαρότερο είναι το γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές συνοδεύονται από εμφυλιοπολεμική ρητορική, που αναπαράγει διχαστικά σχήματα και ιστορικά τραύματα. Σε μια κοινωνία που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για τον διχασμό, η αναβίωσή του από κυβερνητικά χείλη δεν είναι απλώς πολιτικά ανεύθυνη. Είναι βαθιά αντιδημοκρατική.

Η κυβέρνηση της χώρας έχει θεσμική υποχρέωση να επιδεικνύει ίση μεταχείριση και σεβασμό προς όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως φύλου, καταγωγής, κοινωνικής θέσης ή πολιτικών πεποιθήσεων. Ο σεβασμός αυτός δεν είναι ζήτημα προσωπικής ευαισθησίας των υπουργών· είναι προϋπόθεση λειτουργίας της Δημοκρατίας.

Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας δεν εξαντλείται στην κάλπη ούτε αποτελεί αποκλειστικό καθήκον των πολιτών. Βαρύνει πρωτίστως όσους ασκούν εξουσία. Διότι η πολιτική δεν είναι μόνο άσκηση δύναμης. Είναι και πράξη παιδείας. Και όταν αυτή απουσιάζει, το τίμημα το πληρώνει η κοινωνική συνοχή και, τελικά, η ίδια η Δημοκρατία.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής