Η επιστροφή χωρίς μνήμη και το πολιτικό άλλοθι
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική υποκρισία ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία. Μία από αυτές είναι το σενάριο ,που πλέον δεν διαψεύδεται, της επιστροφής της κ. Κασιμάτη στο ΠαΣοΚ. Μιας πολιτικού που δεν περιορίστηκε ποτέ σε σκληρή πολιτική κριτική, αλλά έφτασε στο αδιανόητο σημείο να εκστομίσει ευχή θανάτου για τον τότε πρωθυπουργό της χώρας, τον Γιώργο Παπανδρέου, με αφορμή τρομοκρατική επίθεση.
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική υποκρισία ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία. Μία από αυτές είναι το σενάριο ,που πλέον δεν διαψεύδεται, της επιστροφής της κ. Κασιμάτη στο ΠαΣοΚ. Μιας πολιτικού που δεν περιορίστηκε ποτέ σε σκληρή πολιτική κριτική, αλλά έφτασε στο αδιανόητο σημείο να εκστομίσει ευχή θανάτου για τον τότε πρωθυπουργό της χώρας, τον Γιώργο Παπανδρέου, με αφορμή τρομοκρατική επίθεση.
Κι όμως, σήμερα όχι μόνο η ίδια εμφανίζεται αμετανόητη και απαιτητική, αλλά και ένα κομμάτι της σημερινής κομματικής ηγεσίας δείχνει έτοιμο να της στρώσει κόκκινο χαλί. Σαν να μην ειπώθηκε ποτέ εκείνη η φράση. Σαν να μην προσβλήθηκε ποτέ η δημοκρατική αξιοπρέπεια. Σαν να μην υπάρχει πολιτική και ηθική μνήμη.
Εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Διότι αυτοί που σπεύδουν να «κανονικοποιήσουν» την επιστροφή, είναι στην πλειονότητά τους οι ίδιοι που το 2009 δεν στήριξαν το ΠαΣοΚ στην πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολίτευσης. Όταν η χώρα βρισκόταν ένα βήμα πριν την άτακτη χρεοκοπία, φορτωμένη με τα συντρίμμια της καταστροφικής διακυβέρνησης Κώστας Καραμανλής, κάποιοι προτίμησαν τη σιωπή, τα μισόλογα και τις υπόγειες αποστάσεις.
Αντί να επιρρίψουν ευθύνες εκεί που πραγματικά ανήκαν στη Δεξιά που άφησε πίσω της καμένη γη , επέλεξαν τον εύκολο δρόμο: τη στοχοποίηση του Παπανδρέου, του πρωθυπουργού που κλήθηκε να διαχειριστεί μια κρίση που δεν δημιούργησε. Έτσι χτίστηκε το αφήγημα της εσωτερικής υπονόμευσης, που ακόμη στοιχειώνει τον χώρο.
Σήμερα, ανάμεσα σε εκείνους που εμφανίζονται πρόθυμοι να δώσουν πολιτικό άλλοθι στην επιστροφή Κασιμάτη, βρίσκεται και ο Κώστας Σκανδαλίδης. Με λόγο περί «ενότητας» και «ρεαλισμού», αποφεύγει ωστόσο να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα:
Πώς μπορεί να επανενταχθεί σε έναν πολιτικό χώρο κάποιος που ευχήθηκε τον θάνατο του εκλεγμένου προέδρου του, χωρίς μια λέξη συγγνώμης, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής;
Η αλήθεια είναι απλή και ενοχλητική.
Η επιστροφή Κασιμάτη δεν αποτελεί άνοιγμα προς την κοινωνία. Αποτελεί πρόκληση προς τη βάση. Μπορεί να ικανοποιεί μικροκομματικούς υπολογισμούς κορυφής, αλλά πολιτικά είναι ζημιογόνα. Μπορεί να φέρει λίγους, όμως θα απομακρύνει πολλούς: στελέχη και ψηφοφόρους που άντεξαν τη λάσπη, τη διαστρέβλωση και τη στοχοποίηση της περιόδου 2009–2011, αλλά δεν αντέχουν την πολιτική αμνησία.
Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν «χωράνε όλοι».
Το ζήτημα είναι αν το ΠαΣοΚ θα επιλέξει να προχωρήσει με μνήμη, αξιοπρέπεια και πολιτικά όρια ή αν θα συνεχίσει να προσφέρει συγχωροχάρτια σε όσους, την ώρα της φωτιάς, έλειπαν και σήμερα ζητούν επιστροφή χωρίς ευθύνη και χωρίς σεβασμό στην ιστορία του χώρου.
Πασχάλης Θ. Τόσιος
