Σώματα χάνονται στη θάλασσα. Κι όμως, κάπου αλλού, κάποιοι χειροκροτούν. Ζητούν κι άλλο αίμα. Περισσότερο πνιγμό. Περισσότερη σιωπή. Είναι τρολ; Ναι, κάποιοι είναι. Οι υπόλοιποι όμως όχι. Είναι άνθρωποι κανονικοί. Με πρόσωπα, οικογένειες, δουλειές. Τους συναντάς στο πεζοδρόμιο, στο γραφείο, στο λεωφορείο. Σου χαμογελούν.

Κάτω από κάθε δημόσια τοποθέτηση για το προσφυγικό, ξεχύνεται ένας βόθρος μίσους. Και αν μπεις λίγο βαθύτερα, αν ανοίξεις το προφίλ εκείνου που ζητά να «καθαρίσει ο τόπος», θα δεις εικόνες αγίων, σημαίες, λόγια περί πατρίδας και ηθικής. Η απανθρωπιά ντυμένη με σύμβολα.

Πού βρέθηκαν όλοι αυτοί;
Αυτοί που εύχονται να βρεθούμε στον βυθό μαζί με χιλιάδες άλλους, απλώς επειδή γεννηθήκαμε αλλού, μοιάζουμε αλλιώς ή δεν χωράμε στο δικό τους «εμείς».

Η απάντηση είναι δυσάρεστη: δημιουργήθηκαν.
Σιγά-σιγά. Υπομονετικά. Συλλογικά.

Η ξενοφοβία δεν γεννήθηκε μόνο από "διαφορά". Γεννήθηκε από ιεράρχηση. Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ ενιαίος. Οι εργαζόμενοι δεν ήταν ποτέ ίδιοι. Οι κοινωνίες δεν υπήρξαν ποτέ αρμονικές. Οι συγκρούσεις υπήρχαν πάντα. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν, αλλά με ποια πλευρά στέκεσαι.

Και εδώ (δεν) υπάρχουν «ουδέτερες» ή «κεντρώες» απαντήσεις. Η ουδετερότητα ανοίγει χώρο. Και ο χώρος γεμίζει από εκείνους που οραματίζονται έναν κόσμο αποκλεισμών, φόβου και βίας. Από τη μαύρη διεθνή της απανθρωπιάς.

Ο φασισμός που ξεμύτισε ξανά δεν είναι παρεξήγηση. Είναι αποτέλεσμα. Και δεν θα ηττηθεί με ευγένειες ή άμυνα. Θα ηττηθεί μόνο αν ηττηθεί παντού: στον δρόμο, στο σχολείο, στο σπίτι, στα λόγια μας, στις ιδέες μας.

Γιατί οι ιδέες δεν νικούν μόνες τους.
Θέλουν οργάνωση.
Θέλουν δράση.
Και, πάνω απ’ όλα, θέλουν να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Μπορούμε; 

Δ.Φ.